মদৰ বন্ধু

বিহুৰ বতৰ লগৰীয়াৰ সতে  গৈ  লগৰীয়াৰ প্ৰেৰসীৰ ঘৰ পালৈগৈ । বিহু ক'লেই গাঁৱৰ  ঢেকা যেতিয়া এটুপি দুটুপিকৈ  মদে-হাজে খাই মতলীয়া হ'ল সোতৰ বছৰীয়া ঢেকাটি । নতুনকৈ শিকিছে , তাতে  নাখালে নহয়েই নহয় । লগৰবোৰে কয়  ---অ' পঢ়িছোঁ বুলি ফিটাহি হৈছে । আমি  মানে মানুহেই  নহয় । যা তেন্তে দৌষ্টি খটম । উপায়হীন হৈ  এপাচিৰ শাকত এটা জলকীয়া হৈ  কি কৰিম  বুলি ভাবিয়েই দিনে দিনে মদ আৰু  দৌষ্টিবৰ্গৰ সৈতে খাপ খাই  গ'ল। পহিলা বিহু দিনাই  প্ৰেৰসীৰ ঘৰলৈ যাব । মনৰ কথা ক'ব ;  কিন্তু  প্ৰথম প্ৰেম যেতিয়া কেনেকৈ ক'ব । লগৰবোৰে কৈছে  ভয় নকৰিবি প্ৰপ'জ কৰি দিবি । পাঁচ দিনৰ পাছত উঠাই দিম। লগৰবোৰৰ সাহসতে বুকুত  সাহস গোটালে  দীপাংকই বৰ্ণালীক প্ৰস্তাৱ দিব। কিন্তু  প্ৰেমৰ ফুল হৃদয়ত থাকিলেও দীপাংকই বৰ্ণালীক ক'ব নোৱাৰে ।কাৰণ বৰ্ণালীয়ে যদি ছাৰক কথাবোৰ কৈ দিয়ে , ছাৰে  তাক বেয়া পাব । দীপাংকৰ ছাৰৰ  প্ৰিয় ছাত্ৰ । দীপাংকৰ বাবেও ছাৰ সৰ্বোচ্চ পূজনীয় । আজিলৈকে  দীপাংকৰ  আৰু  বৰ্ণালীয়ে ছাৰৰপৰা একো কথাই লোকোৱাই  থোৱা নাই আৰু থ'বও নিবিচাৰে । য'তেই যি কৰিয়েই নাথাকক ছাৰ ক'লেই সিহঁতি   সেইবোৰ এৰি আহে  । ঘৰৰ সমস্যা থাকিলেও  ছাৰৰ আগত কয় । লগৰ  নতুবা  সহপাঠীসকলৰ  মাজত  আলোচনাত  ঠাই পোৱা কথাবোৰো ছাৰৰ আগত কয় । বিশেষকৈ সিহঁতি  পঢ়াৰ বাহিৰে অন্য কামত  সময়  নকটাইছিল । অষ্টম শ্ৰেণীৰ পৰা দুয়ো একে লগে ছাৰৰ  ওচৰত টিউচন কৰিছিল । প্ৰেম বা ভাল পোৱা কি  ? ছাগে  , দীপাংকৰ হৃদয়তখনে বৰ্ণালীৰ লগত টিউচন কৰি থকা মূহুৰ্তৰলৈকে জনা নাছিল । মাথোঁ  মনত ভাল বা  বেয়া লগা অনুভৱ কৰিছিল  তাইৰ  অনুপস্থিতিত । কিন্তু  টিউচন শেষ হোৱা দিন ধৰি গাঁৱৰ  সমনীয়াৰ লগত ঘূৰা দিন ধৰি মনলৈ আহে আৰু কিবা কিবি । তাতে সমনীয়াসকলৰ নেৰানেপেৰা  সোধন আৰু জুকাৰণিত   অনুভৱবোৰ প্ৰেমৰলৈ ৰূপান্তৰিত হ'ল। 
 দীপাংকই  সমনীয়াবৰ্গক কয় , ছাৰে গম পালে দিব। নহ'লে ছাৰক  কথাটো কওঁ । 
সমনীয়াসকলে কয়- তই পাগল নেকি ? ছাৰক কথাটো ক'বলৈ । কি দৰকাৰ পৰিছে  ? তোৰ  জীৱন তোৰ কথা। 
দীপাংকই ক'লে , হ'ব দে নকওঁ  , তোমালোকে  কৈছা যেতিয়া । কিন্তু  মই এইবোৰ কথা ক'ব নোৱাৰো। 
' চিন্তা নকৰিবি  ক'বলৈ শক্তি আনি দিয়া ঔষধ আছে '- বুলি কৈ দীপাংকৰক এখন ধাবালৈ নি মদ পান কৰাই লয়। দীপাংকৰ পৰা বৰ্ণালীৰ ফোন নাম্বাৰটো খোজাত ছাৰৰ নাম্বাৰটো দি দিয়ে । ফুন কৰিল । কল  ৰিচিভ হ'ল । 
" হেল্ল , বৰ্ণালী  নেকি ?  "
" নহয়  , কোনে  কৈছে ?  "
          কল কৰা লগৰজনে ছাৰৰ মাতটো বুজি পাইছিল । অই , এইটো ছাৰৰ নাম্বাৰ হয় । দীপাংকই অ'  হয় বুলি কোৱা লগে লগে কলটো কাটি দিয়া হ'ল 
। ছাৰে , দীপাংকৰ মাতটো বুজি পাইছিল । অনুভৱ কৰিছিল নিশ্চয় বেয়া সংগৰ পালত পৰিছে । ছাৰে বৰ্ণালীৰলৈ কল কৰি সুধিলে তোমাৰলৈ দীপাংকৰে নতুবা কোনোবাই  কল কৰিছিল নেকি ? বৰ্ণালীয়ে ছাৰ এতিয়ালৈকে কৰা নাই দেখোন বুলি কয় । দীপাংকৰ ঘৰলৈ কল কৰাত ছাৰে গম পালে দীপাংক ঘৰত নাই । সমনীয়াৰ লগত বিহু মাৰিবলৈ গৈছে । ছাৰে তেওঁলোকৰ ওচৰৰ গাঁও এখনতে আছিল । ছীঘ্ৰে  দীপাংকৰ ঘৰলৈ ৰাওনা হ'ল । যাওঁতে ৰাস্তাৰ কাষৰ ঘৰতে গাঁৱৰ বিহুৰ দলটোৱে বিহু জুৰি  থকা দেখিল । এজন ছাত্ৰক লগ পাই  ছাৰে তাত দীপাংকৰ আছে নেকি বুলি সোধাত নাই  , দীপাংকই চুদ্বীপহঁতৰ লগত ওচৰৰ গাঁও এখত ফুৰিবলৈ যোৱা কথা ক'লে । ছাৰে  দীপাংকৰ ঘৰত গৈ উপস্থিত হ'লগৈ । পিতৃ -মাতৃক দীপাংকৰক মাতিবলৈ কোৱা হ'ল। ফোন যোগে  জানিব পাৰিলে দীপাংকই চুদ্বীপহঁতৰ লগত ক'ৰবাত ফুৰিবলৈ গৈছে । লগত যোৱা জয়দীপৰ ফোন নাম্বাৰটো সংগ্ৰহ কৰি কল কৰা হ'ল । জয়দ্বীপক কোৱা হ'ল মই দীপাংকৰহঁতৰ ঘৰত আছোঁ বুলি । জয়দীপে ক'লে-- ছাৰ , সি গ'ল , নাই । কিন্তু অলপকৈ ছাৰে শুনা পালে দীপাংকৰ মাতটো এনেদৰে--ফোনটো মোক দে চোন !  মোক মাৰিবি এতিয়া । ছাৰে জয়দীপক ক'লে বিচাৰি তুমি ঘৰত থৈ যোৱাহি চোন । তাৰ লগত অলপ কাম আছিল । অৱশেষত , দীপাংক আহি ঘৰ ওলালহি । নিচাত মগ্ন । ভিতৰত সোমাল । ছাৰক প্ৰণিপাত জনালে । ছাৰে মাক -দেউতাকৰ ওচৰৰপৰা  বাহিৰলৈ নি সুধিলে এয়া কি  ? মা-দেউতাই সমাজত লাজ পাব নহয় । বাৰু কথাটো কি ? মনটো বেয়া যেন লাগিছে । ছাৰ  বেয়া  নাপাব দেই মানে , সঁচা কথাটো কৈছোঁ--মোক লগৰ কেইজনে  জোৰৰকৈ খোৱাই  দিলে । নাখালে বৰ থাতটা কৰে । কয় বৰ নোকে নোহোৱাই পঢ়িছ , তেনেকুৱা বহুত পঢ়া ল'ৰা দেখিছোঁ আৰু বহুত কিবা কিবি কয় । সিহঁতি মোক জোৰ কৰি বৰ্ণালীহঁতৰ ঘৰলৈ নিবলৈ লৈছিল । মোক ফুন নাম্বাৰটো খুজিছিল । মই  দিওঁ বুলিয়েই আপোনাৰ নাম্বাৰটো দি দিলোঁ । সিহঁতি মোক লগৰ কোনজনী ছোৱালীক ভাল লাগে বুলি সোধাত বৰ্ণালীৰ কথা ক'লোঁ । তেতিয়াৰপৰাই তাৰ লগত  মোক জুকাৰি থাকে । ছাৰ , সঁচাকৈয়ে মোৰ বাকীবোৰতকৈ বৰ্ণালীক বেছি ভাল লাগে । 
       " কথাটো সেইটো মানে । ভাল লগাতো নো কি বেয়া কথা । ইজনৰ প্ৰতি সিজনৰ ভাল লগা , আন্তৰিকতা থাকিলেহে সমাজখন এখন সুন্দৰ আৰু প্ৰিয়  সমাজ হৈ অতিবাহিত হ'ব । অন্য ঋণাত্মক ধাৰণাত পোট গৈ ঋণাত্মক কৰ্মত লিপ্ত হোৱাটোহে উচিত নহয় ।"
 " ছাৰ , সৰু হৈ থাকোঁতে ভাল আছিল । মনলৈ খেলা-ধূলা , স্কুল যোৱা আৰু বিস্কুট খাবলৈ নাপালে  পেচ পাতা বিলাকেই সুন্দৰ আছিল । সেইবোৰ ক্ষন্তেকীয়া আৰু উপশম ঘটাব পৰা আছিল ।"
 " কেতিয়াবা বৰ্ণালী দেখা পোৱা যায় আৰু কেতিয়াবা বৰ্ণালী সৃষ্টি কৰি লোৱা হয় । বৰ্ণালীৰ সৃষ্টিৰ  বাবে  এটা প্ৰীজম প্ৰয়োজন হয় । প্ৰীজমটো থাকিলে এবাৰ চোৱা পাছত আকৌ এবাৰ চাবলৈ মন যায় । সেয়ে চাই পোৱা হয়। কিন্তু প্ৰীজমটো নাথাকিলে মনৰ পৰা লাহে লাহে  বৰ্ণালীৰ প্ৰতি থকা ধাৰণা আৰু চিন্তাবোৰ নাইকিয়া হৈ হৃদয়ৰ একোণত সাঁচ খাই ৰয় । কিন্তু কেতিয়াও মচ খাই নাযায় । সেয়াই অভিজ্ঞতা । যেতিয়া  প্ৰয়োজন হ'ব ,  যদি পৰিস্থিতি সাপেক্ষে উপযুক্ত হয় ; তেতিয়াই নিশ্চয়  তোমাৰ আজীৱন হৈ ৰয় । মানে মই ক'ব খুজিছোঁ -- জীৱনৰ কিছু  সমস্যা আমাৰ ইচ্ছা আৰু কিছুমান  সমস্যা অনিচ্ছাৰ স্বতে আহে । কু-বন্ধুবৰ্গৰ পৰা  আঁতৰি থাকিলে কিছু অহিত চিন্তা নিজেই নিজেই আঁতৰ হয় । সেই  অভিজ্ঞতা এদিন কামত আহে । হ'ব বুজিলোঁ সকলো । কাইলৈৰপৰা নিজকে শুধৰাই ল'বা । জীৱনৰ বৰ্ণালী এনেদৰে সাতোৰঙী হৈ কেতিয়াবা প্ৰসাৰিত হয় । আমি সাৱধান হোৱা উচিত ।"
" অ' ছাৰ , আৰু নাখাওঁ ।"

.📝 মিণ্টু দোলাকাষৰীয়া
 জিলা:  ডিব্ৰুগড়

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send