ৰক্তগঙ্গাৰ পাৰত মোৰ শৈশৱ (মননশীল ধাৰাবাহিক- ষষ্ঠ খণ্ড)

আমাৰ দেউতা প্ৰয়াত কিৰণ চন্দ্ৰ বৰুৱা গাওঁখনলৈ স্থায়ী ভাবে বসবাস কৰিবলৈ অহাৰ আগতে অঞ্চলটোত বিশেষ শিক্ষাৰ পোহৰ পৰা নাছিল বুলি দেউতাৰ বয়সৰ লোক সকলে মোক কোৱা ভালকৈ মনত আছে । দেউতাৰ পিছতে ভায়েক অৰ্থাৎ আমাৰ দদাইদেও ক্ৰমে প্ৰয়াত মোলান বৰুৱা আৰু প্ৰয়াত লক্ষীনাথ বৰুৱা ঢকুৱাখনা ঘাঁহীগাঁৱৰ পৰা আহিছিল । মোলান বৰুৱাই লালুকৰ ওচৰৰ বাৰমাইল সোণাপুৰৰ এখন কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত স্কুলত (নামটো পাহৰিছো) চাইকেলেৰে প্ৰায় ৩৫ মাইল অহা যোৱা কৰি শিক্ষকতা কৰিছিল । প্ৰয়াত লক্ষীনাথ বৰুৱাই ৰামপুৰ ৰাজগড় প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰিছিল । প্ৰয়াত কিৰণ চন্দ্ৰ বৰুৱা আছিল ৰামপুৰ মজলীয়া বিদ্যালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক হেড পণ্ডিত । পৰৱৰ্তী সময়ত ৰামপুৰ হাইস্কুল খনি প্ৰতিষ্ঠা কৰাত তেখেতৰ প্ৰধান আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আছিল। তাৰোপৰি দিজু সমবায় সমিতিখন স্থাপনতো আগভাগ লৈছিল । দেউতা যেতিয়া ঢকুৱাখনাৰ পৰা অৰণ্যবস্তিলৈ আহে তেতিয়া পহুমৰা অঞ্চলটো বাদ দি খনাজানৰ পৰা দিজু চাহ বাগানলৈ, ৰামপুৰ ৰাজগড়কে ধৰি বৃহৎ অঞ্চলত কোনো ডাকঘৰ নাছিল । টাউন ডাকঘৰেই চাহ বাগানৰ যোগাযোগৰ প্ৰয়োজনীয়তাখিনি পূৰণ কৰিছিল । ৰবিবাৰ বাদ দি বাকী ছয় দিন বাগানৰ নিজা ডাকোৱালে টাউন ডাকঘৰৰ পৰা বাগানৰ চিঠিপত্ৰ আদান প্ৰদান কৰিছিল । প্ৰয়াত দেউতাই ডিব্ৰুগড়ৰ ডাক বিভাগৰ চুপাৰিনটেণ্ডেন্টলৈ বাৰম্বাৰ আবেদন নিবেদন কৰি দিজু এক্সপেৰিমেণ্টেল শাখা ডাকঘৰ আমাৰ গাঁৱত প্ৰতিস্থা কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল । শিক্ষকতা কৰাৰ উপৰিও তেখেতে ডাকঘৰৰ পোষ্টমাষ্টৰ হিচাপে কামকাজ কৰিব লগা হৈছিল । ডাকঘৰ প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ কাল মোৰ জন্মৰ আগৰ । সঠিক চন তাৰিখ নাজানো । মাত্ৰ শুনা কথাখিনিহে লিখা হৈছে । দিজু চাহ বাগানৰ চিঠিপত্ৰ, মনি অৰ্ডাৰ আদিৰ কামকাজ সৰহভাগ এই ডাকঘৰৰ জৰিয়তেই চলিবলৈ ধৰিলে । সেই সময়ত বাগানত এজন ইংৰাজ লোক মেনেজাৰ আছিল । অৱশ্যে তেওঁৰ আগে পাছে বহুকেইজন ইংৰাজ বাগানৰ মেনেজাৰ আছিল । হেড পণ্ডিত লগতে পোষ্ট মাষ্টৰ হোৱা বাবে মেনেজাৰে আমাৰ দেউতাক সন্মান কৰিছিল আৰু প্ৰতিমাহে বাগানত উৎপাদিত উৎকৃষ্ট চাহপাতৰ জিলজিলিয়া ৰূপালী পেকেট একোটা আমাৰ ঘৰলৈ পঠিয়াই দিছিল । নাম শুনিছিলো যদিও পাহৰণিৰ গৰ্ভত সোমাই পৰিল-সম্ভৱ সেইজন ইংৰাজ মেনেজাৰে আমাৰ দেউতাক এখন 'মেদ ইন ইংলেণ্ড' বাইচাইকেল উপহাৰ দিছিল । তিনিটা গিয়েৰ থকা বাইচাইকেলখন দেউতাই ভালকৈ চলাব নজনাত ভঁৰালত তুলি থৈছিল ।    চতিয়াত দেউতাৰ সখি অৰ্থাৎ আমাৰ তাৱৈ এজন আছিল । তেখেত মাজে সময়ে আমাৰ ঘৰলৈ আহিছিল । দেউতাই চাইকেলখন তেখেতক দি দিলে । চাইকেল গৈ  চতিয়া পালেগৈ । চাইকেলখন দেখা মোৰ স্পষ্ট মনত আছে । (আগলৈ)

🖋️সৌৰভ কুমাৰ বৰুৱা 

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send