ঢাক(গল্প)

যোৱা কালিৰে পাহিটোত  বাকী থকা চাহ গছজোপা কলম দি থাকোতে বিৰছাই ঢাকৰ শব্দ শুনা পালে ।  ঢাকৰ শব্দত তাৰ মনত পৰিল । সৌ লাইনটোত থকা মুংৰী কাকীৰ ছোৱালীৰ বিয়া বুলি। তাৰ ঢাকৰ শব্দটো বৰ ভাল লাগে । ভবাৰ  লগে লগে তাৰ মনত আনন্দই হুলস্থূল লগালে । সি গীত এটি গুণগুণাই উঠিল---" মাড়ুৱা কে তলে-তলে । কা বাজন বাজে হায়ৰে । চাদী বাজন বাজে ৰে কনিয়া মায়া কান্দে হায়ৰে । কনিয়া মায়া কান্দে ।"
       ঠিক সেই সময়তে তাক কোনোবাই মতা যেন লাগিল । সি মূৰ দাঙি এক নল দূৰত কাম কৰি থকা চুকৰুক সুধিলে---
: ঐ চুকৰু । তুই হামকে হাঁকালে নেকি ?
         চুকৰুৱে দাঁত কৰচি কৰচি চাহ গছ কাটি- কাটি  ক'লে---
: কাঁহা বাত কৰতেলে সময় আছে বিৰছা ? কাইলেৰ বাকী পাহিটাই চিৰাতে নাই পাৰছি । এই বুঢ়া গাছগিলা কাটতে কাটতে হামাৰ প্ৰাণ নিকলি যাৱেক ৰকম লাগছে ।
: হা...। হামকে কে ৰাও কৰলেক তবে ?
        বিৰছাই আকৌ কামত মন দিলে । আকৌ তাক কোনোবাই মতা যেন শুনিলে । গছ কলম দি থকা কটাৰীখন কান্ধত লৈ সি চাৰিওফালে চাবলৈ ধৰিলে । নাই ।  একো  নাই দেখোন ! সি কামত হাত দিবলৈ পোৱাই নাই ।  আকৌ এবাৰলৈ মাতটো শুনা পালে । মাতটো তাৰ হাতৰ মুঠিৰ পৰা ভাঁহি আহিছে । সি চক খাই উঠিল । কটাৰীখন দলি মাৰি নিজেও অলপ দূৰ ছিটিকি পৰিল । ভয়তে আগলি  কলপাতৰ দৰে কঁপিবলৈ ধৰিলে । তাকে দেখি কটাৰীখনে  হাঁহি হাঁহি ক'লে --
: হ'ব । মোক তই ভয় কৰিব নালাগে । মই তোৰেই কটাৰী  ।
: কটাৰী হ'লেও তই যে আজি কথা কৈছ । ভয় নকৰিম নেকি ?
:   নহয় অ । তহঁতৰ অৱস্থা দেখিহে বাধ্য হৈ মই মাতিব লগীয়া হ'ল । চাচোন বাৰু এনেদৰে তিনি চাৰি  দিনতো পাহিটো  পূৰাব পৰা নাই । তহঁ‌ত কেনেকৈ জীয়াই আছ মই দেখি আছো নহয় । আৰু কিমান দিন এনেকৈ থাকিবি ? তিনি পুৰুষ মানতো গ'লেই এনেদৰে ।  মোৰ দৰে হ তহঁতেও ।
: কি কৈছ । তোৰ দৰে কটাৰী হ'ব পাৰি নেকি ? 
: অকৰাটো । কটাৰী হ'বলৈ কোৱা নাই । তীক্ষ্ণ হ । দেখা নাই মই কিমান তীক্ষ্ণ । তহঁতৰ এই বুঢ়া গছবিলাকেও তত পোৱা নাই দেখোন  মোৰ কাটনত ।  শিৰীষ গছ এজোপালৈ আঙুলিয়াই সোধে----বাৰু ক চোন এইপাহ  কি ফুল আৰু ক'ত হৈছে ? 
: কপৌ ফুল । শিৰীষ  গছত হৈছে । দেখিবলৈ বৰ ধুনীয়া ন' ?  নাচনীৰ খোপাত বৰ ভাল লাগে । 
: তাকেতো ! ময়ো বৰ ভাল পাওঁ । পিছে তই দেখিছনে ই কিন্তু আন গছৰ ওপৰতে হৈছে । আকৌ  ইয়াৰ আদৰেই বেছি । শিৰীষ গছজোপা ভাঙিলে, পচিলে কোনে  সুধিব ?  চোঁচৰাই নি কোনোৱাই  জ্বলাব । নহ'লে পেলাব । 
: অ তো । তাতে কি হ'ল ?
: তোমালোকেও ঠিক  শিৰীষৰ দৰেই । অৱহেলিত । তোমালোকৰ  ওপৰৱালাকেইটা কপৌ ফুলপাহৰ দৰে সমাজত আদৰণীয় । 
:  এহ...  হয়তো । পিছে আমি তোৰ দৰে তীক্ষ্ণ হ'বলৈ কি কৰিব লাগিব ?
: চা বন্ধু । প্ৰথমতে ময়োতো এটুকুৰা লোৱেই আছিলোঁ । তইহে কমাৰশালত  নি কটাৰী গঢ়ালি । আৰু শিলত ঘহি ঘহি তীক্ষ্ণ কৰিলি । তহঁতৰ পিছে এইটো স্বভাৱেই । আনক জীয়াবি । নিজেই  মৰিবি । বৰ উদাৰ অ' তহঁত ।  ইমান উদাৰো ভাল নহয় দিয়া...
        ঢাক বজাই বজাই তহঁত  বহুত নাচিলি । এতিয়া সেই ঢাকটোকে অস্ত্ৰ  হিচাপে ল ।  ঢাক বজাই বজাই সিহঁতক নচুৱা । তাৰ বাবে তহঁত ভাল চিন্তা কৰিব লাগিব । ভাল  জনা মানুহৰ সংগ ল'ব লাগিব ।  টি,ভি , ৰেডিঅ' আদিত  দিয়া ভাল কথাবোৰ শুনি বুজিব লাগিব । নিজৰ মগজুটো বহল কৰিব লাগিব । অকল পাল পাতি-পাতি ভেড়াৰ দৰে অহা-যোৱা কৰি থাকিলে নহ'ব বন্ধু ।ল'ৰা- ছোৱালীৰ পঢ়া-লিখাত মন দিব লাগিব । 
: আচ্ছা বন্ধু । তেনে কৰিব পাৰিম নেকি ?
:  নিশ্চয় পাৰিবা ।  সাহস, একাগ্ৰতা আৰু আত্মবিশ্বাসী  থাকিলে সকলো কৰিব পাৰিবা ।
:   তই হে আচল কথাটো ক'লি বন্ধু । তই কোৱাৰ দৰেই মই চেষ্টা কৰিমেই । ঢাক বজাই বহুত নাচিলোঁ । এইবাৰ সিহঁতৰ পাল...

🖋️ৰীতা গোৱালা
প্ৰধান শিক্ষয়িত্ৰী, ডুলিয়াবাম চাহ বাগিচা প্ৰাথমিক বিদ্যালয় 

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send