ক'লা-গোলাপ-০৬ (ধাৰাবাহিক ৰহস্য গল্প)

ডাক্তৰ  ভৰালীয়ে  মোৰ  কান্ধত  হাত এখন থৈ মৰমেৰে কৈছিল  -----
--  আপুনি এতিয়া লাহে লাহে চকু মেলিবলৈ চেষ্টা কৰক চোন  ।
     বহুত যত্ন  কৰাৰ পাছত  মই  চকুৰ  পতা মেলিব  পাৰিলো । ডাক্তৰ  ভৰালীয়ে  আকৌ সুধিলে ,
     - আপুনি বাৰু পোহৰ দেখিবলৈ পাইছেনে  ?
--হয়  অলপ পোহৰ  দেখিবলৈ পাইছো  ।
--ভেৰি গুড   ।  এটা দীঘল  উশাহ  লৈ ডাক্তৰে কলে  ।
--আপোনাৰ  অপাৰেচন চাকচেচফুল  হৈছে  । আৰু এক সপ্তাহৰ পাছত  আপুনি ঘৰলৈ যাব  পাৰিব  ।
     সেই এটা সপ্তাহত  সদায় মোৰ চকুৰ  ওপৰত  পৰীক্ষা নিৰীক্ষা চলিল ।
     আৰম্ভণিতে দুদিনমান  ছয়াময়া দেখিছিলো ।  লাহে লাহে ডাক্তৰৰ হাতৰ  আঙুলিবোৰ  দেখা পোৱা হলো ।
     যিদিনা   ম ই   ঘৰলৈ ঘূৰি যোৱাৰ  কথা  সেই  দিনা খিৰিকীৰ  কাষত  ঠিয় হৈ দূৰৰ ঘৰ,বাৰী,আকাশ  ,মেঘ সকলোবোৰ  দেখিবলৈ পালো । মোৰ  জীৱনটো পুনৰ  পোহৰেৰে ভৰি পৰিল ।
--আজি মাই তুমি ভাল  পোৱা ৰৌ মাছৰ  আঞ্জা ৰান্ধিছে   । টেক্সিত বহোতেই  দেবজানীযে কলে  ।                                             
     মাকৰ কথা  শুনি  আকৌ  খং উঠি  আহিল  । সেই জনীৰ মুখলে  চাব লাগিব  । তথাপিও  কলো,
  --আজি  ভালেমান  দিনৰ মূৰত  নিজৰ  ঘৰ খন দেখিম অ মাতু-- । সেয়ে  মনটো  খুব ভাল  লাগিছে ।
      টেক্সিত খিৰিকীৰে বাহিৰলৈ চাই  চাই  দেবজানী নীৰৱ হৈ  পৰিল । আনকি  টেক্সিৰ পৰা নামি  ভিতৰ সোমোৱালৈকে  তাই  নীৰৱ হৈয়েই  থাকিল  ।
     গা পা  ধুই  একে বাৰে  খোৱাৰ টেবুলত  বহিলোগৈ  । ডাঙৰ  ৰৌ মাছৰ  টুকুৰাৰে দেবজানীৰ  মাকে নিজেই  ভাতৰ  থাল আগবঢাই দিছিল। দৃষ্টি  লাভৰ দিনটোত  বসন্তৰ দাগেৰে  ভৰা মুখখন  নাচাও বুলি তললৈ মূৰ  কৰি থাকিলো । মানুহজনী মোৰ ওচৰৰ পৰা উচাট মাৰি যোৱাৰ  দৰে আতৰি  গ'ল । যেন  ম ই   এটা  ঘীন লগা বস্তুহে । মাত্ৰ এষাৰ  কথাই কৈছিল, 
-- তোমাক  ভালে ভালে  ঘূৰাই অনাৰ বাবে  ভগৱানক  প্ৰনাম  জনাইছো  ।
--আৰু  ঘৰ  চলাবলৈ  দিয়া টকাৰ পৰা  বচাই  ৰাখি  ইমান  ডাঙৰ  কাম  এটা  কৰাৰ বাবে  মই তোমাক  ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিছো  কমলা  ।
     বোধকৰো  জীৱনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে  মই  পত্নীক নাম ধৰি  মাতিলো  । লগতে  ম ই   এইটোও  বুজালো  যে তুমি  যি টকা  ৰাহি  কৰিছিলা  সেয়া  আচলতে মোৰেই টকা  আছিল  । তেনেকৈ  কৈ মনটো  কিছু পাতল লাগিল  । পত্নীয়ে  লৰালৰিকৈ  আৰু এটা  বাতি মোৰ  সন্মুখত  দি আতৰি  গ'ল 
আৰু  বেৰৰ ফালে  মূখ দি উচুপি  উঠিল  ।
--আজি  মই  আনন্দ পাইছো   !  ভীষণ  আনন্দ   ।
     কান্দোতে  পাছ ফালৰ  পৰা  মানুহ জনী   খুব  কুৎসিত  দেখা  গৈছিল  ।
     ঠিক এনে সময়তে  দেবজানী কৰবাৰ  পৰা ওলাই  আহি  মাকক সাবটি ধৰি  চিঞৰি  উঠিল  ।
  ---মা তুমি  এতিয়াও  কথা বোৰ  লুকুৱাই  ৰাখিব  খুজিছা কিয়  ? তুমি  কিয় কৈ দিয়া  নাই  যে তোমাৰ  সো চকুটোকে তুমি দেউতাক  দিছা  । দেউতা      তোমাৰ   নতুন  চকু টো  কোনো  হেন্দিমেনৰ  চকু  নহয়--------সেইটো  মাৰ চকু দেউতা ------যাক তুমি  সদায়ে  ঘৃণা  কৰি আহিছা । -------দেবজানীযে  হুক হুকাই  কান্দি  উঠিল  ।
     -কিন্তু   ডাক্তৰে  ??
    -ডাক্তৰে কিয় তেনেকৈ  কৈছিল জানা  ? মাৰ কথা মতে । মাই ভাবিছিল  মাৰ চকু  বুলি  জানিলে  তুমি  ঘৃণাত  নলব ও  পাৰা ।
    মোৰ  গোটেই  শৰীৰ  কপি উঠিল  । যেন এটা বিজুলি  সোঁতহে বৈ গল মোৰ  শৰীৰৰ  মাজেৰে  
। মই  ঢলংপলং কৈ কমলাৰ ওচৰলৈ  উঠি  গলো । দুয়ো  হাতে দুইটা  বাউসীত  ধৰি  মোৰ  ফালে  ঘূৰাই  দিলো   । কমলাৰ সো চকু  টো   নাই  । তাৰ ঠাইত  এটা পাতল বেন্দেজ  ।
     অজানিতে মোৰ  মুখৰ  পৰা  ওলাই  আহিল  
--মোক  ক্ষমা  কৰা কমলা  । তুমি  দেবী ,ম ই    তোমাক  চিনি  পোৱা  নাছিলো  । ম ই   তোমাক  বহুত ------
       কমলাই মোৰ  ওঠত  হাতৰ তলুৱাৰে হেচি  ধৰিলে   ।
  --নাপায়  তেনেকৈ  কব  । তুমিহে  মোৰ দেবতা  । সেয়ে  এপাহ ক'লা-গোলাপেৰেই তোমাক  পূজা  কৰিলো   ।-
--নহয় নহয়  কমলা   ---ম ই   আৰু  কেতিয়াও ভুল নকৰো------ ৰংচঙীয়া  সৌন্দৰ্য্য  মোক নালাগে  । তুমি   কলা' গোলাপ  হৈয়েই  চিৰদিন মোৰ অন্তৰত  ফুলি  থাকিবা ।
     পৰম আস্থাৰে  ম ই   কমলাক আকোঁৱালি  ধৰিছিলো  ।  দেবজানী কেতিয়াবাই কোঠাৰ পৰা ওলাই  গৈছিল  ।
-----------কাহিনীটো শেষ  হ'ল । এইটো  একুৰি  দহ বছৰৰ আগৰ  লেখা ।  নতুন  গল্প  আছে । মৰমৰ পাঠকে ভাল পালে  দিম ।

ধন্যবাদ --------------

🖋️ভৰত ৰাজখোৱা 

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send