সুখ


সুখ সুখ বুলি মানুহে ,
 নেদেখে সুখৰ মুখ।
সুখ বিচাৰি   বিচাৰি মানুহে,
   পায় যে কেৱল দুখ।
বেলেগৰ দুখত   দুখী হলে,
   পায় যে আচল সুখ ।
আহিব মানুহ   যাব মানুহ,
    বিচাৰি নাপায় সুখৰ মুখ।
সংসাৰৰ  আচল সুখ, 
মা-দেউতাৰ অবিহনে  নাপায়।
   পায় মাথোঁ মিছা মৰম ,
নিজৰ দুখত আনক সুখী কৰা।
   তেতিয়া  পাবা জীৱন ভৰা ,
সুখৰ উপৰিও সুখ  ।

🖋প্ৰমিলা বৰ্মন.
       বঙাইগাও।
              

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send