উৰাল

অসমৰ জনজাতিসকলৰ মাজত ঘাইকৈ প্ৰচলিত ধান, চাউল আদি বনা বা খুন্দা কাঠৰ বা লোৰ এবিধ সঁজুলি। সাধাৰণতে ঢেঁকীৰ খুৱলিৰ (ঢেঁকীৰে ধান বনা বা শস্য খুন্দা শিল বা কাঠৰ খোলনি) দৰে কাম কৰা, আকাৰত কিছু ডাঙৰ উৰাল অসমৰ ঠাইবিশেষে ভিন্ন আকৃতত পোৱা যায়। অসমৰ ভৈয়াম অঞ্চলৰ মিচিংসকলে ইয়াক 'কিপেৰ' বুলি কোৱা কয়।

   জনজাতিসকলৰ মাজত বিশ্বাস আছে যে ঢেঁকীৰ জৰিয়তে ভৰিৰে চাব দি ধান, পিঠাগুৰি আদি খুন্দিলে লক্ষ্মী আইক অৱমাননা কৰা হয়, সেয়েহে খবলি আকৃতিৰ এই উৰালত ধান অথবা চাউল আদি খুন্দিবলৈ এবিধ হাতেৰে খুন্দা-মাৰি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই মাৰিডাল সাধাৰণতে টান কাঠৰ। ইয়াক 'ইগি' বুলি কয়। নাহৰ কাঠ 'ইগি'ৰ বাবে উত্তম। 'ইগি'ৰ এটা মূৰত লোহাৰ খাৰুৱা এডাল লগোৱা হয় যাতে দ্ৰব্য সোনকালে খুন্দা হয় আৰু 'ইগি'ডালো নাফাটে। অজনজাতিসকলৰ মাজত এইডাল অৱশ্যে উৰাল-মাৰু ৰুপেই পৰিচিত।

   ডিমাছাসকলে উৰালক 'চামথো' আৰু মাৰিডালক 'ৰোমিন', কৃষকসকলে 'থাদৌ', মাৰসকলে 'চাম' বুলি উৰালক নামকৰণ কৰে। 'চাম' বুলি তিৱা আৰু ৰাভাসকলেও কয়। গাৰোসকলে 'এচাম' আৰু বড়োসকলে 'উৱাল' বুলি কয়। অসমৰ উজনি অসমতকৈ নামনি অসমত উৰালৰ ব্যৱহাৰ বেছি।
(সংগ্ৰহ-অসম অভিধান; শাঃ কৌঃ বঃ )

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send