বিচ্ছিন্নতা~কবিতা~পূৰৱী বৰুৱা

মই মোক নিজলৈ উভতাই অনাৰ বাটত,
শব্দ বোৰে প্ৰতাৰণা কৰে,
মৌন হৈ ৰয় ।
আতঁৰি যায় কেতিয়াবা আকাশ
        
বিচ্ছিন্ন হয়
হালধীয়া আবেলিৰ ৰং।
নীলা সীমনাত হেৰাই যায়
স্মৃতিৰ স্বৰলিপি।
হৃদয়ৰ নিৰ্জনতাত ঠাই লয়
নিজস্ব অনুভৱ বোৰে ।
মোক মোলৈ উভতাই অনাৰ বাটত
কাতৰ হয় সন্ধিয়া টো,
নিশাবোৰে ঠেঁহ পাতে।
সৌ তেতিয়াই মই আকৌ আহোঁ,
মই মোলৈ।
চাই ৰওঁ আকাশ,
মাটিৰ পৰা আকাশ।

বাট চাই থাকে তাত
আৱৰি থকাৰ সংকল্পই
আকাশে মাটিক। 

 ✍পূৰবী বৰুৱা,চৰাইদেউ 
         

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send