অপ্ৰত্যাশিত যাত্ৰা-প্ৰশান্ত কুমাৰ দাস

বুকুখন তাৰ থৰ থৰকৈ কঁপিব ধৰিছে । মোবাইলডালো এইখিনি সময়ত বেয়া হ'ব লাগেনে বাৰু ! ইতিমধ্যে হাতৰ ঘড়ীটোৱে  নিশা দহ বজাৰ ইংগিত দিলে ।   সি বৰ শংকাৰে আগবাঢ়ি থাকিল । সুদীৰ্ঘ দুবছৰৰ পিছত আজি সি নিজৰ ঘৰলৈ উভতিছে । বেংগালুৰুৰ পৰা বিমানেৰে আহি মাতৃভূমি অসমত  ভৰি দিয়েহি সন্ধিয়া সাত  বজাত । তাৰপৰা এখন নৈশ বাছেৰে আহি কোনোমতে তাৰ গাওঁখনিলৈ যোৱা তিনি আলীৰ চুকটোত নামি  ঘৰলৈ বুলি পদযাত্ৰা আৰম্ভ কৰি দিলে । চুকটোৰ পৰা  গাওঁখনৰ দূৰত্ব দুই কিলোমিটাৰ মান হ'ব ।
 
     আজিৰ পৰা দুই বছৰৰ আগৰ কথাখিনি সি মনত পেলাই  গৈ থাকিল । হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হোৱাত তাৰ শিক্ষাগুৰুসকলৰ প্ৰসংশা   ,  তাৰ মা- দেউতাৰ চকুৰপৰা বৈ পৰা আনন্দ অশ্ৰু , প্ৰতিবেশী অাৰু গাঁৱৰ মানুখিনিৰ মৰম ও আশ্বীস , এই সকলোখিনিয়েই যেন পাহৰাই পেলাইছিল তাৰ দিনে-নিশাই একাকাৰ কৰি পঢ়াত বহাৰ কথা, মায়ে  নিজে লঘোনে থাকি পঢ়াৰ টেবুলত দি থৈ যোৱা গাখীৰ গিলাচৰ কথা, ঘৰখন চলোৱাৰ বাবে দেউতাকে দেহৰ ঘাম মাটিত পেলায় কৰা কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ কথা । ঘৰখনক এক আনন্দময় পৰিৱেশে আগুৰি ধৰিছিল । তাৰ কিছুদিন পিছতেই চহৰৰ এখন ভাল কলেজত দেউতাকে তালৈ সাঁচি ৰখা টকাৰে নাম লগাই দিছিল । তাক হোষ্টেলত থাকিবলগীয়া হৈছিল । সেই একেদৰে উচ্চতৰ মাধ্যমিক চূড়ান্ত পৰীক্ষাখনতো প্ৰথম বিভাগত উৰ্ত্তীণ হয় সি পুনৰ সকলোৰে মনলৈ এটি আনন্দৰ ঢৌ কঢ়িয়াই আনিছিল । সি সেইখন কলেজৰ পৰাই   অনাৰ্চ সহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল । 
কিন্তু ঘৰলৈ উভতিহে বজি উঠিছিল যে ঘৰখনত ভেটিখিনিৰ বাহিৰে সকলো শেষ । দেউতাও শাৰীৰিক ও মানসিক ভাৱে প্ৰায় ভাগি পৰিছিল । মাৰ অৱস্থাও সিমান ভাল নাছিল । সেয়েহে সি কিবা এটা চাকৰি পোৱাৰ  মানসেৰে অফিচে অফিচে দৌৰি ফুৰিছিল। কোনোমতে ঘৰখন চলাবলৈ টিউচনো আৰম্ভ কৰি দিছিল । কিন্তু ক'তো ফল ধৰা নাছিল । 
মাক-দেউতাৰ অৱস্থা, ঘৰখনৰ শোচনীয়তাই  তাৰ অন্তৰখনক বাৰুকৈয়ে আঘাত কৰিছিল , ভগৱানক অশ্ৰু নয়নে ক'ত প্ৰাৰ্থনা জনাইছিল তাৰ হিচাপ নাছিল, কেতিয়াবা  লগৰৰ ঘৰত খাই আহিছো বলি মাৰ আগত মিছা কয় লঘোনে থাকিবলগীয়া হৈছিল । অৱশেষত কোনোবা এজন বন্ধুৰ সৈত্যে লগ হৈ অসমৰ বাহিৰলৈ যাবলৈ মাক-দেউতাৰ পৰা অশ্ৰুসিক্ত নয়নেৰে বিদায় লৈছিল। 
     আজি সি  বেংগালুৰুত প্ৰতিষ্ঠিত  এখন বহুজাতিক কোম্পানীত   এক উচ্চ পদত  কৰ্মৰত । বৰ্তমান তাৰ তেনে  নাই কোনো অভাৱ । গাঁৱৰ ঘৰৰ অৱস্থাও ভালেমান উন্নত । দুদিনৰ আগতে হঠাতে সম্পৰ্কীয় খুড়া এজনে ফোনযোগে তাৰ দেউতাৰ গাটো সিমান ভাল নহয় বুলি জনায় ঘৰলৈ বেগেতে আহিবলৈ কয় । কথাখিনিৰ গুৰুত্ব সি বাৰুকৈয়ে বুজি পালে । 

     মধ্যম আকাৰৰ শিল এটুকুৰাত উজটি খোৱাতহে সি বাস্তৱলৈ উভতি আহিল  । পদূলিত ৰখাৰ লগে লগে তাৰ মনটৌ কিবা এক অনিশ্চিত ভয়ত কঁপি উঠিল কাৰন চোতালখনত সি বহুত মানুহ জমা হৈ থকা পালে । সি অলপ আগুৱাই গ'ল । ই কি দেখিলে সি , তাৰ দেউতাৰ নিথৰ দেহাটি যে চোতালত পৰি আছে আৰু তাৰ মায়ে তাৰ দেউতাৰ মৃত শৰীৰটোৰ ওচৰত বহি আউলি-বাউলি হৈ কান্দি আছে । সি কান্দোনত ভাগি নপৰি অন্ততঃ তাৰ মাকৰ বাবে নিজকে সংযত কৰি ৰাখিল । ইতিমধ্যে দেউতাকৰ আদ্য শ্ৰাদ্ধ সমাপ্ত হ'ল । সেই দুবছৰৰ আগতেই যে দেউতাকক দেখা পোৱা , একেলগে বহি কথা পতা, ঘৰুৱা কামবোৰত দেউতাক সহায় কৰা ইত্যাদি, পুনৰ সি দেউতাকক লগ নাপালে । সেইবোৰ ভাবি তাৰ চকু দুটা সেমেকী উঠিল । 

         আজি সি কৰ্মস্থলীলৈ যাবলৈ ওলাইছে । অকলশৰীয়া মাকজনীক লগতে লৈ যাবলৈ বিছাৰিছিল যদিও মাকে এতিয়া নাযায় বুলি কোৱাত সি মাকৰপৰা বিদায় লৈ বেংগালুৰু অভিমুখে  যাত্ৰা কৰিলে ..... 

✍️ প্ৰশান্ত কুমাৰ দাস

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send