প্ৰকৃতিৰ মালিতা-মিনাক্ষী বড়া

মন যায় সেউজীয়াবোৰ 
নিজৰ কৰিবলে ,
মন যায় কেতিয়াবা 
কুলু-কুলু নদীৰ ঢৌ বোৰৰ 
সতে হেপাঁহৰ গীত জুৰিবলে,
বতাহৰ সুৰত হাউলি নাচিছে
পাহাৰৰ ওখ ওখ গছবোৰে ,
কঁহুৱা বনৰ পৰশত
উলাহত উথলি উঠিল 
হেপাঁহৰ পখীটিয়ে ।
কিন্তু সময়ৰ সোঁতত 
দেখিব নোপোৱা হ'লো,
প্ৰকৃতিৰ বিনন্দীয়া স্বৰূপ ।
শুনিব নোপোৱা হ'লো 
আকাশত উৰি ফুৰা
এজাক চৰাইৰ গুনগুননি,
শুনো মাঁথো
গাড়ী-মটৰৰ হো-হোৱনি ।
দেখিব নোপোৱা হ'লো
সূৰ্য্যোদয়ৰ পূব আকাশৰ দৃশ্যটি ,
দেখো মাঁথো আজিকালি 
ওখ ওখ অট্টালিকা ৰ শাৰী ।

    ✍ মিনাক্ষী বড়া
          দৰং (অসম)

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send