বেদনা-মনচুমী কলিতা নাথ

নদীখন গৰ্ভৱতী হ'লেই 
শিয়ৰি উঠে গা
বাঢ়নী পানীত হাবু - ডুবু 
ভাগৰুৱা দেহা 
চামে চামে বালি পৰি 
ওফন্দি উঠিছে 
বাৰিষাৰ নদীৰ বুকু 
আগচোতালত উদং ভঁড়াল 
ঘৰে বাহিৰে ছেদেলি - ভেদেলি সপোন 
পানীৰ তলত সজল ধৰা ৰোৱা 
মানুহেই নুবুজে মানুহৰ বেদনা  
ৰজাইও নুবুজে প্ৰজাৰ বেথা 
নদীয়েনো কি বুজিব 
লঘোণীয়া পেটৰ কথা ।
পাৰা যদি খান্দি দিয়া 
লুইতৰ বহল বুকু
তুলি আনা সোণ ৰূপৰ বিশাল ভাণ্ডাৰ 
ৰ'দে চেলেকক মোৰ চোতাল
ৰান্ধনী ঘৰত চৌকা জ্বলক 
দূৰ হওক নিষ্ঠুৰ আকাল।

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send