এটা আপদীয়া গীত-ববী দত্ত

কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈ
সপোনৰ তৰাবোৰ খহি পৰিল
তাকে দেখি 
গৰ্ভৱতী নদীখনে দীঘল হামি এটা মাৰি
ওপৰমুৱা হৈ শুবলৈ ল'লে।

আখলচাঙৰ খৰাহীটোত ভোকাতুৰ নিশা এটাই
 কলমটিয়াই থাকিল
গুণগুণাই উঠিল এটা নেজলগা 
অপদীয়া গীত।

এই আপাহতে বিচ্ছিন্নতাবাদৰ কথাখিনিত সাঁচতীয়া কথাবোৰ  টোপনি গ'ল !

আপদীয়া গীতটো বাজিয়েই থাকিল।

✍️ববী দত্ত(টীয়ক)

Post a Comment

Previous Post Next Post