খৰিচা-ভাৰতী গগৈ বৰুৱা

      তোমাৰ বাৰীৰ বাঁহ গাজ
          তাৰেই কৰোঁ খৰিচা 
       তোমাকে দি  ধানদোণ  লওঁ
          কথাটো   মন কৰিছা .... বুলি আমাক  সৰু  হৈ  থাকোঁতে   নিচাদেউ  এজনে  সাঁথৰ  কৈছিল । এই  কথাটো  মনত  পৰাৰ  লগে লগে  মোৰ  এজন  মানুহৰ  কথা  বৰকৈ মনলৈ  আহে । 
           আমি  সৰু হৈ  থাকোঁতে  আমাৰ  ওচৰৰ  গাঁওখনৰ  পৰা  মাজে মাজে  এজন  মানুহ  আহিছিল । আমাৰ ঘৰত  হাজিৰা  কাম  কৰিবলৈ । গাঁৱৰ  মানুহে  তেওঁক  নগা  বুলি  মাতিছিল। আমি  কিয়  জানো  তেওঁক  নগা  দ'তি  বুলি কৈছিলোঁ । বয়স বেছি  হোৱা নাছিল । আমাৰ দেউতাৰ  সম  বয়সীয়া  আছিল । তেওঁ  মাহটোৰ বেছিভাগ  দিন  নগৰৰ  মানুহৰ  ঘৰত হাজিৰা  কাম  কৰিবলৈ  মোনা  এটাত  দা  এখন  ভৰাই  ৰাতিপুৱাই  ঘৰৰ  পৰা  ওলাই  গৈছিল ।   নিৰ্দিষ্ট  মানুহ  এঘৰৰ কথা  তেওঁ  আমাক  প্ৰায়ে  কৈছিল ।  সেই  ঘৰখনৰ  মালিকনীয়ে  তেওঁৰ  ল'ৰা - ছোৱালীৰ  বাবে  আধা  পুৰণি  কাপোৰ , মিঠাই  , ‌ফল -মূল আদি  দি পঠিয়াইছিল। আমাৰ  ঘৰত  মানুহ  নাথাকিলেও  তেওঁ নিজৰ  মতে  বাৰীত  কাম  কৰি থাকে । যোৱাৰ সময়ত তেওঁক  হাজিৰাৰ  টকা  দিয়াৰ  উপৰি  মায়ে  কঁঠাল , চাউল  আদি দি  পঠিয়ায় । পিছে  তেওঁ  যাওঁতে  বাটতে  পোৱা  আমাৰ   বাঁহনিখনৰ  পৰা  বাঁহ গাজ  দুই  এটা  ভাঙি   লৈ  যায় । কাৰণ  আমাৰ   সেই  ডাঙৰ  বাঁহনিখন
ঘৰৰ  পাছফালে   পৰে  ।  সেয়ে  গম  পোৱা  নাযায় ।  তিনি  চাৰি দিনৰ মূৰত   আহি  তেওঁ  মাক  খৰিচাৰ  টোপোলা   এটা  দিয়েহি ।  এই   সাঁথৰটোৰ  কথা  মনত  পৰিলেই  মোৰ  নগা  দ'তিলৈ  মনত পৰে।
            আমাৰ  সমাজত  এষাৰ কথা  আছে -- যাৰ নাই  বাঁহ  তাৰ নাই সাহ ।
বাঁহৰ মূঢ়া বগৰীৰ গুৰা । 
এটা যে  আছিল  বুঢ়া  -- ( খগেন মহন্ত)
আগলি  বাঁহৰে  লাহৰী  গগনা ...... ( বিহুনাম )।  বাঁহ  আমাৰ   সমাজ  জীৱনত   অপৰিহাৰ্য । জন্মৰ  পৰা  মৃত্যুলৈকে  বাঁহৰ  প্ৰয়োজন । লাও , কোমোৰাৰ  চাং (হেঁদালি ) ,  জিকা , তিয়ঁহ  আদি  গছৰ   জেং  দিবলৈ  বাঁহৰ  আগৰ  দৰকাৰ । বাৰীত জেওৰা, জপনা  দিবলৈ , বাঁহী , ঢোলৰ  মাৰি , তাঁতৰ   শালৰ  উঘা , চেৰেকী   আদি  সাজিবলৈ   বাঁহ  নহ'লেই  নহয় । 
              অসমত  বিভিন্ন  প্ৰজাতিৰ  বাঁহ  আছে  যদিও  মকাল  আৰু  ভলুকা  বাঁহৰ  গাজৰ  পৰাহে  খৰিচা  প্ৰস্তুত  কৰা   হয় । আন  বাঁহৰ  খৰিচা  অলপ  তিতা  হয়। বাঁহৰ  গাজৰ  পৰা  বৰ  সহজে  খৰিচা  প্ৰস্তুত  কৰিব  পাৰি । আগতে  ঢেঁকীত  খুন্দা  হৈছিল  যদিও  আজিকালি  খুন্দনাত খুন্দি , ৰুকনিত  ৰুকি  সহজে  খৰিচা  কৰিব পাৰি ।বহুতে  বাঁহ গাজ  ৰুকি  বটলত  ভৰাই  পানী দি থয় । মই  পিছে   ৰুকি  বা  পিহি  লোৱা  খৰিচাখিনি  গামলাত  পানী  দি তিনি দিনমানলৈ  ঢাকি  থৈ  দিওঁ । তেতিয়া সুন্দৰকৈ  ফুৰফুৰীয়া  বা  মলমলীয়া  টেঙা  গোন্ধৰ খৰিচা খাবলৈ  লোভনীয়  হৈ  পৰে । নিমখ , জলকীয়া , কেঁচা  পিঁয়াজ  মিহিকৈ  কাটি কেঁচা মিঠাতেল সানি খাবলৈ  বৰ  ভাল লাগে ।  কঁঠাল  গুটি , পোৰা , খৰিকাত  দিয়া  মাছৰ  লগত  সানি  খাবলৈও  বৰ  ভাল । দাইলত , মাছৰ জোলত দিলে খাবলৈ  বৰ  জুতি লগা   হৈ  পৰে । খৰিচাৰ  আচাৰো  খাবলৈ  বৰ  ভাল ।  অলপ  খৰিচা  শুকুৱাই থ'ব  পাৰি । ৰ'দত   শুকুৱাওঁতে  মাজে  মাজে  
খৰিচাৰ পানী  সানি আকৌ  ৰ'দত  দিব  লাগে ।  ভালকৈ  শুকুৱালে  খৰিচাৰ  পৰিমাণ  কমি  যায় ।  আগতে  গাঁৱত  আই  ওলালে  মধু  সোলেং  টেঙা , হাঁহ কণী ,  শুকান   খৰিচাৰ লগত  মাগুৰ  মাছৰ  শুকনি  দিয়া  দেখিছিলোঁ । 
                বাঁহ  গাজৰ  আগটো  চকল চকলকৈ  কাটি  অলপ  উতলা  পানীত  সিজাই  পানীখিনি  পেলাই  জলকীয়া , মছলা দি  ভাজি  খাব  পাৰি । বহুতে  গাহৰি  মাংসৰ  লগত  খৰিচা  খাই  বৰ  ভাল পায় । এবাৰ  শিৱসাগৰৰ  টেঙাপুখুৰী  নামৰ  ঠাইলৈ  যাওঁতে  মহাদেৱে  পাহাৰৰ পৰা  বাঁহ গাজ  আনি  ৰাজহাঁহৰ  মাংসৰ লগত  খাবলৈ  দিয়াৰ কথা এতিয়াও মনত আছে । মোৰ  সহকৰ্মী  এগৰাকীয়ে  এবাৰ  ঘৰত  খৰিচাৰ  চাটনি  খাই  গৈ বিদ্যালয়ত মোক  হাতখন  বৰ  ভাল  গোন্ধাইছে  বুলি  শুঙি  চাবলৈ কৈছিল‌। 
             খৰিচাৰ  ঔষধি  গুণ  আছে । কোদো , মৌ মাখি , বৰলে  বিন্ধিলে ( কামুৰিলে ) , বিছাই  ডাকিলে  খৰিচা  অলপ  লৈ  ভালদৰে আক্ৰান্ত  অংশত  সানি  দিলে  অতি সোনকালে  আৰাম  পায় । সেই কাৰণে   খৰিচা  পুৰণি  হ'ল  বুলি  পেলাই দিব নালাগে । বহুত  মানুহে  পুৰণি  বেমাৰ  উকায়  বুলি  খৰিচা  খাবলৈ  ভয় কৰে । এবাৰ  ইম্ফললৈ যাওঁতে  তাৰ  হোটেলত  শুকান  টেঙামৰা  পাত , শুকান খৰিচা  মাছৰ  লগত  দিয়া  খাবলৈ  পাইছিলোঁ । 
             খৰিচাৰ  কথা  ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত  তাহানিতে  লগ  পোৱা মোৰ  ভাই - বন্ধু নৰকান্ত  শইকীয়াই লিখিবলৈ  কোৱাত একলম  লিখিলোঁ। এয়া খৰিচাৰ  সবিশেষ বুলি নাভাবিব।

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send