বাটচাম-লক্ষিমী বৰা শইকীয়া

নিজম নিশাৰ জোনাকী পৰুৱাৰ পোহৰৰ দৰে তুমি।
তোমাতে সামৰো অবাধ্য ,আকুলিত,
পিয়াসী মন ।

ঠুনুকা হিয়াৰ বাকৰিত 
তোমাৰ কবিতাৰ সুৰ ধ্বনিত হয় ....প্ৰতিপলে।
 
কিমান দিন হ'ল সেই সুৰ নুশুনা!
কিমান ...দিন ....নে মাহ  !
এইয়া যেন এটি যুগ।

জনসমূদ্ৰৰ মাজতো,
উপেক্ষিত হিয়াৰ উচুপনি বাজি ৰয়....  নিশব্দে ।
বিবেক আৰু হৃদয়ৰ মাজত তুমুল ৰণ শব্দকলৈ..
প্ৰেম , বিশ্বাস , হাঁহি ,চকুলো , আশ্বাস, অভিনয়.. ..ইত্যাদি।

জীৱনটোয়েই নাটক, 
তুমি ,আমি সকলো চৰিত্ৰহে মাথোঁ ,
কেতিয়াবা এটি চৰিত্ৰ কাৰোবাৰ বাঞ্চিত;
কেতিয়াবা অবাঞ্চিত।

এইয়াই,
প্ৰয়োজন অপ্ৰয়োজন ..।
তথাপিও, আশ্বাসৰ আশ্ৰিতা হৈ,
'বাটচাম'....যৱনিকাৰ প্ৰহৰলৈ ।।

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send