জীৱনৰ অন্য নাম সংগ্ৰাম( খণ্ড নং ৬)-পূৰ্ণিমা বৰঠাকুৰ বেজবৰা

কংকীৰ তেজপুৰ ইউনিভাৰ্চিটিৰ বিজ্ঞান শাখাত সুন্দৰকৈ এড্‌মিছন হৈ গ’ল ৷ অহা মাহৰ এক  তাৰিখৰ পৰা তাইৰ একাদশ শ্ৰেণীৰ পাঠ্যক্ৰমৰ ক্লাছ আৰম্ভ হ’ব ৷ তাই হোষ্টেলত থাকিব লাগিব ৷ সকলোৰে মনবোৰ , বিশেষকৈ নলিনীৰ  মনটো দুখেৰে ভৰি পৰিছে ৷ কংকী হোষ্টেললৈ গ'লেগৈ তাই বৰ অকলশৰীয়া হ’ব ৷ তথাপিও উপায় নাই ! কিবা এটা পাবলৈ কিবা এটা এৰিবই লাগিব .... ৷ তাই নিজেও জানো মাক দেউতাক নোহোৱা হোৱাৰ দুখবোৰ একাষৰীয়া কৰি নিজৰ লগতে ভায়েক ভনীয়েকহঁতৰ জীৱন গঢ়িবৰ বাবেই  খেলাৰ বয়সতে মাকৰ-দেউতাকৰ  দায়িত্ব পালন কৰিব লগীয়া হোৱা নাই ! এইবোৰ কোনো কথা নহয় ! তাই যি বুজিছে, “জীৱনটো এক সংগ্ৰাম , এই সংগ্ৰামত জয়ী হ’বলৈ হ’লে পোৱাৰ আনন্দ আৰু নোপোৱা বা পাই হেৰুওৱাৰ বেদনাবোৰ এৰাই চলি সকলো অৱস্থাতে এক সুস্থ মানসিক ভাৰসাম্য অব্যাহত ৰখাতো বৰ দৰকাৰ ৷ আজিও সিহঁতে প্ৰত্যেকেই নিজৰ নিজৰ মনবোৰক বুজাব  পাৰিব লাগিব  যে “ কংকী একেবাৰে কলৈকো নাযায় , মাথোঁ কেইটামান বছৰৰ বাবে শিক্ষা আহৰণ কৰিবলৈ অৰ্থাৎ জীৱন গঢ়িবলৈ যাব.....  ”  ৷ তাইক সৰুতে মাকে কোৱা এতিয়াও মনত আছে --- “  কোনোবা শুভ কামলৈ ওলালে হাঁহিমুখে পঠিয়াব লাগে !   "  আৰু আজিও কংকীৰ এনে  এক শুভ কামৰ আৰম্ভণি আনন্দৰ মাজেদিহে হ’ব লাগিব ৷ সিহঁতে হাঁহি হাঁহি তাইক হোষ্টেললৈ পঠিয়াব লাগিব নহ’লে তাই হোষ্টেলত অকলে কেনেকৈ থাকিব ! আৰু  এটা কথা প্ৰথম  দুদিনমান বেয়া লাগিলেও  তাৰ মাজতে যেতিয়া  নিজৰ নিজৰ কামত প্ৰত্যেকে ব্যস্ত হৈ পৰিব  সময়বোৰ কেতিয়া কেনেকৈ পাৰ হৈ যাব কোনেও গমকে নাপাব...৷ 
    সিহঁতৰ হাতত এতিয়াও এসপ্তাহ সময় আছে ৷ এই কেইদিন মনৰ ইচ্ছাৰে হৃদয় উজাৰি কথা পাতিব সিহঁতে ৷ বায়েক কংকীজনী বৰ আকৰী ৷ তাইক বহু কথা বুজাব লাগিব , বাহিৰত থকা ইমান সহজ নহয় ৷ হওঁতে  নলিনীৰো অভিজ্ঞতা নাই কিন্ত তাই বৰমাকে ফ’নত কাৰোবাৰ লগত কথা পাতোঁতে শুনিছে  --- হোষ্টেলবোৰত হেনো কিছুমান বৰ বেয়া ছোৱালী  থাকে   ৷ সিহঁতৰ পৰা বাচি চলিব জানিব লাগিব ৷ পঢ়াৰ ক্ষেত্ৰতো সিহঁতে বহুত চতুৰালি কৰে ৷ পঢ়াৰ সময়ত আনক আমনি কৰি নিজে ৰাতিৰ ৰাতিটো পঢ়ি পুৱা হলে শুই থাকে ৷ গতিকে এইবোৰ চতুৰালি বুজিব নোৱাৰিলে হোষ্টেলত থকা ইমান সহজ নহয় ৷ “ বাৰু হ’ব হ’ব , মই নিজকে ইমান বুদ্ধিমান বুলি ভাৱি ওফন্দিব নালাগে  , নিজৰ বেলিকা আহিলেহে বুজিম ...” কথাখিনি নিজকে নিজে কৈ নলিনীয়ে নিজৰ ওপৰতে হাঁহি উঠি গ’ল ৷ 
       "   মই হোষ্টেল যোৱাৰ কথা শুনি তোৰ বৰ ফুৰ্তি লাগিছে নহয় নলিনী .... ” কংকীয়ে নলিনীক জোকালে ৷ নলিনীয়ে  একো নকৈ কংকীক সাৱটি ধৰিলে ৷ দুয়োৰে চকুপানীয়ে দুয়োৰে পিঠি দুখন ধুই নিলে ৷ খৰকৈ বৈ অহা আবেগৰ চকুলোখিনি  এজনীয়েও বাধা দিবলৈ চেষ্টা নকৰিলে ....“ আগলৈ )


Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send