মগনিয়াৰ-অৰুপ হালৈ

বহিছিলোঁ সেইদিনাও অইনদিনৰ দৰেই
নিতৌ বহা পথটোৰ দাঁতিত,
গাত ফটা কাপোৰযোৰ, জপৰা মূৰটো আৰু
দুবেলা দুমুঠি গোটোৱা কাঁহীখন আছিল হাতত ।
দিনটোত যি পাইছো সেইখিনিৰেই  খুদকণ গোটাইছোঁ‌
নিশা বৰষুণে টোপনি কাঢ়িলেও 
নাই কাৰোৰে ওপৰত অভিমান
ঘুমটি হেৰাই যদিও বৰষুণৰ মিঠা আমেজ পাইছোঁ‌ ।
মোৰ কোনো চিন্তা নাই ! 
চিন্তা কৰিমেই বা কিয় ? 
নাই একো হেৰুওৱাৰ ভয় ,
মাগিছোঁ খাইছোঁ‌ আৰু শুইছোঁ মনত শান্তি আৰু নিৰ্ভয় ।
প্ৰভাততেই হাত দিওঁ‌ মুক্তমনে দৈনিক কামটোত
বহোঁগৈ কাঁহীখন হাতত লৈ বহু পুৰণি চিনাকি বাৰাণ্ডাটোত 
কোনোৱে দিয়ে, কোনোৱে নিদিয়ে 
হয়তো তেওঁ‌ৰ ওচৰত দিবলৈ একো নাথাকে তেতিয়া সেয়েহে নিদিয়ে ।
তেওঁক অকণো বেয়া নাপাওঁ‌,
সকলোৰে ওচৰত মাথোঁ ভগবান দেখা পাওঁ‌ ।
আৰুনো কি ?...,
সেয়াই আমাৰ কাহিনী !
দৈনিক কাৰ্য কৰিম 
ভোকত এমুঠি খাম 
সেয়াই জীৱন ।

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send