নিৰঙ্কুশ

জীৱনৰ স্বাচ্ছন্দ্য গতিত বৈ যোৱাৰ আশা 
এৰা নাই এতিয়াও 
জীয়াৰ আনন্দৰ বন্যা 
বৈ আছে হৃদয় নদীত ,
আশাই বাট ভেটা নাই মোৰ
সেই কুমুদৰ ৰঙীন পাহি
মোৰ প্ৰিয় হৈ পৰিছে ,
যেন সকলোকে ভাল পাব পৰা শক্তি
মোৰ শিৰে শিৰে ,
সেইবাবেই চিঞৰি কৈছোঁ
নিজান নদীৰ পাৰত
“মই নিৰঙ্কুশ।।”


যাযাবৰী জীৱন নহয় মোৰ
কিন্তু...
সময়ৰ গতিৰ কোনো
কোনো নিৰস ঠাইত
অনুভৱ হয় মোৰ 
মই যেন যাযাবৰী অনন্ত কালৰ !
জীৱন সো‍ঁতৰ কিছু অংশত
মই যেন যাযাবৰী জীৱনৰ প্ৰতীক !
নীৰৱহ্ল সেই ক্ষণবোৰ
নীৰৱ সেই সময়ৰ সোঁত
কিন্তু যেতিয়া বৈ থকাৰ অনুভৱ হয়
তেতিয়াহে ভাবোঁ
আৰু ভাবি ভাবি পাওঁ
“মই নিৰঙ্কুশ।।”

জীৱনৰ শেহান্ততো মই বৈ যাম নীৰৱে ,
বৈ যাম বাধাহীন হৈ ,
নীৰলে বৈ যোৱা সময় নামৰ নদীখন
আজি পৰ্যন্ত বৈয়েই আছে
আৰু মইও..
বাধাহীনতা থকাৰ বাবে
এই নদীত মই ও বঠা লৈ 
গৈ আছোঁ জীৱন নাৱত ,
আশাৰ কিৰণ বিচাৰি
নীৰৱ ক্ষণত বাগৰি ।।
এই যেন মই সকলো সময়তে বাধাহীন 
সেইবাবে মই নীৰৱ !
সেইবাবেই মই বৈ যাওঁ
জীৱনৰ স্বাচ্ছন্দ্য গতিত ,
আৰু বাৰে বাৰে চিঞৰি কওঁ মই
“মই নিৰঙ্কুশ!”



🔳সুশান্ত দাস,শিৱসাগৰ

Post a Comment

Previous Post Next Post