বৰ স্বাৰ্থপৰ সপোনবোৰ-কবিতা~গিতুমণি কলিতা

আইৰ বুকুৰ শেতেলিখন,
এৰি থৈ আহিছো,
তোমাৰ বুকুত। 
সপোনবোৰৰ স্বাৰ্থত, 
আইৰ হাতৰ ভাত মুঠিও,
এৰি থৈ আহিছো। 
তোমাৰ বুকুত। 
সন্ধিয়া, 
 আইতালৈ বৰকৈ মনত পৰে। 
প্রাৰ্থনা ফাকিও পাহৰিয়েই
থাকিলো চাগে মই। 
এমুঠি সপোন আছে, 
তুমি মোক  প্ৰেৰণা দিবাদেই।
এতিয়াটো,
আইও নাই, 
পঢ় পঢ় কৰিবলৈ। 
চাৰিওফালে যন্ত্ৰ।
আইতাৰ সাধু শুনিবলৈ নাপাওঁ, 
আৰু যে,
জোনবাইটি 
মই দেখিবলৈ নাপাওঁৱেই ।
পিতাই অ',
আইতাৰ অসুখ কমিছেনে?
মই যাম দে,
মোক নক’বি দেই স্বাৰ্থপৰ বুলি। 
মোৰ সপোনবোৰৰ বাবেহে, 
এৰি থৈ আহিছো তহঁতক।
সচাঁকৈ, 
বৰ মোহময়ী অ',
এই চহৰখন।

✍গিতুমণি কলিতা 
      দৰং (অসম)
      হাজৰিকা পাৰা

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send