শাওণী অসুখ-প্ৰিয়ংকা চমুৱা

হাজাৰ দুখৰ মাজতো
সেই দিনবোৰত আমি একেলগেই আছিলোঁ
দুখে তচনচ কৰা শাওণী হৃদয়ত
পলাশৰ ৰং বোলাইছিল হেঁপাহবোৰে
জীৱনৰ অমিয়া ৰাগত
আৱেগৰ তলা খুলিব নোৱাৰাকৈ
আমি প্ৰেমত পৰিছিলোঁ
সুৰ আৰু সন্ধ্যাৰ
মেঘালী,স্বপ্নালী আকাশীতৰাৰ
তেন্তে আছিল নেকি সেয়া ভ্ৰম
তোমাৰ উদাসী হৃদয়ৰ
জীৱনৰ কঠিন পৰত
তুমি তোমাৰ দিশে গ'লাগৈ
এটা বহুজাতিক অংক লৈ
শাওণৰ ৰং অচিনাকি বুলি কৈ
মৰহা পাপৰিৰ দৰে মোৰ হেঁপাহবোৰৰ
এতিয়া মাথোঁ অপেক্ষা শৰতৰ।

Post a Comment

Previous Post Next Post