সময়ৰ অৱলোপন-বিশ্বজিৎ সূত

ডাৱৰত আৱদ্ধ আজি
আকাশৰ নীলিমা...
আবেলিৰ বেলিৰ
হেঙুলীয়া শোকে মাথোঁ দি যায়
বিবৰ্ণ সময়ৰ হেৰুৱা অস্তিত্ব (!)

চাৰিওফালে চানি ধৰা
কলিয়া ডাৱৰৰ দাৱানলত
মৰহিল ৰক্তাক্ত বেলি । 

আকাশেদি উৰি যোৱা
নীড়মুখী চৰাইজাকৰ কাকলিতো শুনো
বিষাদৰ বাস্তৱ মৰিচীকা ।

চকুলো হৈ সৰা এজাক যন্ত্ৰণাৰ
বৰষুণেও দি যায়
বেদনাৰ সীমাহীন ঢৌ ।

সন্ধিয়াৰ পানীপোতাত
বিশ্বাসবোৰে এটা বিদ্ৰুপৰ হাঁহি মাৰি
উদঙাই দিয়ে
শিৰোনামহীন কবিতাৰ মায়াবী পংক্তি ।

মৃদু সমীকৰণৰ নাচনী লহৰত বাজি উঠে
মোৰ হৃদয়ৰ আকুলতা, 
প্ৰাণৰ ব্যাকুলতা ।
আশা-নিৰাশা আৰু সপোনৰ দোমোজাত
ক্ৰমশঃ শূন্য হৈ গৈ আছে
মোৰ মন আকাশ ।


                  
✍️ বিশ্বজিৎ সূত
বালিজান, চতিয়া, বিশ্বনাথ

Post a Comment

Previous Post Next Post