আশাৰ পৰা স্মৃতিলৈ

আশাবোৰে পাহি মেলিছিল,
দিঠক হৈ ফুলি উঠাৰ;
দিঠকে জোনাক সাৱটাৰ
সপোন দেখিছিল।।

সপোনে লুকা-ভাকু খেলিব খুজিছিল,
এমুঠি ডাৱৰৰ স'তে;
ডাৱৰে চুমিব খুজিছিল,
মুক্ত আকাশ।।

আকাশে প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল,
ৰিম্-ঝিম্ বৰষুণজাকক;
বৰষুণে চুব বিচাৰিছিল
তোমাৰ বিশাল হৃদয়।।

তোমাৰ হৃদয়ে উচুপিছিল,
হেৰুওৱাৰ বেদনাত;
বেদনাই খিলখিলাই হাঁহিছিল তোমাৰ অনুভূতিক।।

তোমাৰ অনুভূতিত বিলীন হৈছিল,
তোমাৰ অতীত;
অতীতে সোঁৱৰাইছিল
সোঁৱৰণিৰ স্মৃতি।।

স্মৃতিত আছিল তোমাৰ প্ৰেম,
প্ৰেম আছিল তোমাৰ বাস্তৱ,
বাস্তৱত প্ৰেম নাই,
প্ৰেমত আছে মাথোঁ অতীত আৰু স্মৃতি।।

🖊️ প্ৰজ্ঞা দেৱী ভূঞা

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send