পৃথিৱীৰ দুখ

নকৰিবি অ’ আৰু একে অন্যায়

নিদিবি মোক আৰু কষ্ট
লিহিৰি লিহিৰি গছবোৰ পলকতে শুই পৰিল
ওখ ওখ পাহাৰবোৰো দেখোন সমান হৈ আহিল
নদীৰ বুকুখনো বাম হৈ পৰিল
সেউজীয়াবোৰেও  দেখোন দুখতে মুখ লুকুৱালে
মোৰ কোলাতে তহতঁক আশ্ৰয় দিলোঁ
মৰমৰ প্ৰতিদান যে এনেকৈ দিলি
সামৰো কেনেকৈ ?
নদীৰ বুকুত জাবৰৰ দম, হাবিত কেৱল গছৰ মুঢ়া
নিৰ্মল, শান্ত পৰিৱেশ  আজি অশান্ত
কল কাৰখানাৰ ধোৱাত আজি মই জৰ্জৰিত
মোৰ বুকু খান্দি খান্দি মোক ফোপোলা কৰিলি
কেনেকৈ সামৰো এই মৰমৰ প্ৰতিদান ?
কেনেকৈ আকোঁৱালি লওঁ তহঁতক ?
হেৰ’ মোৰ মৰমৰ সন্তান, অলপ মোৰ কথাও ভাবিবি
তহঁতৰ সুখৰ কাৰণে যুগে যুগে সহি আহিছোঁ
অলপ মৰম মোকো দিবি ৷


✍️ দশমী শইকীয়া
গোলাঘাট


Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send