অনুতাপ-০৯ (ধাৰাবাহিক উপন্যাস)

মা,মা..........। হঠাৎ দ্বীপে চিঞৰিলে।মাকে সাৰ পাই দ্বীপক জগালে। পানী খুৱাই দিলে।মাকে কি হ'ল শুধাত মাকক জোৰেৰে সাৱতি কান্দিবলৈ ধৰিলে।কি হ'ল অ তোৰ কচোন বাবা ।তোৰ দেউতাৰ আছো নহয় ক তোৰ দেউতাৰক ক কি হৈছে। দেউতাকক সাৱতি পুনৰ কান্দিবলৈ ধৰিলে। মাক-দেউতাক চিন্তিত হৈ পৰিল। নাই মা একো হোৱা নাই বেয়া সপোন এটা লিখিছিলো।তোমালোকক কোনোবাই মাৰিব আহিছিল। সেয়েহে চিঞৰিছিলো। নাই অ  বাবা আমাক আক কোনে মাৰিব।তই আচ নহয়।শুই থাক।আহ্ তই মোৰ লগতে শুবি।যি তি বোৰ চিন্তা কৰি নাথাকিবিচোন।একো নহয় শুই থাক।মাকে দ্বীপক শুৱাবলৈ চেষ্টা কৰিলে।
        কিন্তু দ্বীপেহে জানে তাৰ কি হৈছে ।কিয় সি বাৰে বাৰে নিৰাশ হ'ব লগা হৈছে। মাত্ৰ এজনী ছোৱালীৰ বাবেই নহয়। কিন্তু তাক যে মাক-দেউতাকে বহুত বিশ্বাস কৰে। তেন্তে কিয় সি ইমান ভাঙি পৰিছে। কেতিয়াবা দ্বীপ অধৈৰ্য হৈ পৰে।নাই মই আকৌ ভাল হম।ভাল হ'বই লাগিব।সি শুবৰ যত্ন কৰিলে।

✒️পংখী মৰাণ
  তিনিচুকীয়া

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send