অপেক্ষা

এই যে মই ! এই মানুহটো দেখিছা নহয় ? 
নাহাঁহিও যে হাঁহি আছোঁ ! বেলি ওলায় বেলি পৰে দিন যায় নিশা আহে ৷ 
এনেকৈয়ে নিজীওঁ বুলিও জীয়াই ৰাখিছে মোক যিহে; আজি আবেলি  তাৰেই কথা ক’লে , যি জাক বতাহে হিয়ালি জিয়ালি ৷  
এই শব্দটোৱে মোৰ বুকুখনত অহৰহ খামুচি থাকে ৷ আলতীয়া বুকু যে ! 
ৰ’দত টান , বৰষুণত বোকা ৷ পানী পালে ভুৰভুৰাই বাঢ়ে শিপা ৷
তাৰ বাবেই , অ' তাৰ বাবেই অনিদ্ৰাৰ এক সঠিক ঠিকনা মোৰ এই বিছনাখন ৷ 
অভুক্ত বাসনা এটাই সী থয় মোৰ দুওঁঠ ৷
নিৰ্জনতাৰ ঢল ভাঙি পলকহীন সম্ভাৱনাৰ পতাকা এখন উৰুৱাই সি গুমগুমাই আহে মোৰ দুচকুৰ পতালে ৷ বাট এৰি দিয়ে তাক মোৰ কোঠাৰ এন্ধাৰে৷ 
ভৱিষ্যতে মূৰ দোঁৱাই থাকে তাৰেই প্ৰশংসাত ৷
মেলি দিম যেন  ন কৈ জী উঠা গোলাপ জোপালৈ  আলফুলকৈ মোৰ দুহাত ; তিৰবিৰাই উঠে মোৰ শিতানে পঠানে সেই ভালপোৱাৰ জ্যোতি ৷ 
মই জানো , মই বুজোঁ ! অপেক্ষাও প্ৰেমৰ এক সৱল স্থিতি ৷

🖋️বেদান্ত বৈষ্ণৱ পৰমাৰ্থী

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send