কালান্তৰৰ সীমনাত

নীৰৱ ৰাতিবোৰতো আজিকালি
   ভাৱবোৰত আউল লাগিব ধৰে, 
  কেতেকী জনীৰ চিঞৰে  নিশাবোৰ গভীৰ কৰি তোলে । 
  অনুভৱবোৰ যেতিয়া সাৰ পাই উশাহবোৰ চুটি হৈ আহে,
 বাঁহীৰ সুৰটিয়ে ভাগৰুৱা হিয়াখন 
   জীপাল কৰি তুলিছে ।
 তুমি তো সাৰে আছা কালাম্তৰৰ সীমনাত.... 
 নৈশতাৰ বিষন্নতা সামৰি
  আৰে পাঁ‌হৰিছিলোৱেই 
   এতিয়াটো 
  একবিংশ শতিকা!
 সহিবই লাগিব বহু 
 তিক্ত-মধুৰ অভিজ্ঞতা....
 খিৰিকিৰ কাষৰ জোনাক যাকে 
  কাল অমানিশা ভেদি কঢিয়াই আনিছে এবুকু 
 পোহৰৰ চানেকি.... 
 অনুভৱৰ দলিচাত সাৰ পাই উঠিছে,
  বহু জীয়া কাহিনী ...
 জাগ্রত হৈছে বেপেৰুৱ 
  হিয়াৰ বিননি.... 
  কালান্তৰৰ সীমনাত 
এতিয়া নীৰৱতাৰ শিহৰনি,
 বেপেৰুৱা হৃদয়ে বিচাৰিছে 
   অসীমৰ ঠিকনাটি.. আৰু 
 দুখন হিয়াৰ চিৰ শ্বাসৰুদ্ধতা।
 কালান্তৰৰ সীমনাত
  ভগ্ন হৃদয়ে বিচাৰি ফুৰিছে 
   অন্তিম পৰিচয় টি আৰু 
  জীৱন জীয়াৰ এমুঠি প্রতিশ্রুতি......... 

                  
 📝বৰ্ষা (মৰম) দত্ত
           ধেমাজি

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send