ৰুণজুন (খণ্ড -২৭) ধাৰাবাহিক উপন্যাস


  জীৱনতো য'ত উচ্ছৰ্গা কৰিছিলো, তাৰ আজি যেন একো মূল্যই নোহোৱা হ'ল । মােৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিবলৈ  ৰিহণে  গুৰুত্ব দিয়া নাই বা দিব লাগে বুলিও ভৱা নাই - তাৰ মানে  তেওঁ (ৰিহণৰ)মনৰ পৰা মােক একপ্ৰকাৰ  এৰিয়েই দিয়াৰ দৰেই  হৈছে 
যদিও মুখেৰে কোৱা নাই ।  মানুহৰ অভিব্যক্তিত ফুটি উঠা আচাৰবােৰে - নীৰৱে কথা কয়, তাতেই বুজিৱ পাৰি !!

     ৰুণৰ এতিয়া আৰু একো আশা  নাই ।  আশাৰো এটা সীমা আছে । ৰুণ, আশাৰ সীমাৰ   পৰা ওলাই আহিল ।  মান, অভিমান, দুখ , শোক, আশাবােৰ - শক্তিলৈ ৰূপান্তৰ কৰি নীৰলে - নীৰৱে টিউচন চেণ্টাৰৰ কামবােৰ আৰু উন্নীত কৰিবলৈ দিল্লীলৈ গৈ কি দৰে আৰু কেনেকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ৰ মানৰ  কৰ্চলৈ  নিব পাৰি সেইবােৰ শিকি ল'লে । প্ৰতিটাে বিষয়ৰ বাবে বিশেষ জ্ঞানসম্পন্ন অধ্যাপক বা শিক্ষিত স্নাতকোত্তৰধাৰী  শিক্ষকক    লৈ কৰ্চ বিলাকৰ বাবে আলোচনা কৰি  চেণ্টাৰতো উন্নীত কৰিলে  ।  চহৰ খনৰ ভিতৰত  এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ চেণ্টাৰ হিচাবে গঢ়ি উঠিছিল । 

মন শূণ্য !!
আশা আকাশলংঘী ।  কামৰ একাগ্ৰতাকে জীৱনৰ সংগী কৰি - আগুৱাই যাবলৈ 
দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ হ'ল ।  নিজকে কামত মগ্ন হৈ থাকিবলৈ নিজেই ঠিক কৰি ল'লে ।  
নেলচন মেণ্ডেলাই কৈছিল,-
 
"Education is the most powerful weapon, which you can use to change the World " 
 বুলি কোৱাৰ দৰেই  ৰুণৰ গুণগত শিক্ষাৰ মানদণ্ডই  এই কামখিনি ভালদৰে কৰাত সহায়ক হৈছিল ।  
কামত ধৰাৰ পিছত তাই আৰু পিছলৈ চাব লগীয়া হোৱা নাছিল । কামৰ মাজত মানুহজনী সোমাই গ'ল আৰু এৰি দিয়াৰ কথা নাভাৱে ।  ইমান দিনে গৃহিণী হিচাবে আছিল যদিও এতিয়া শিক্ষা বিষয়ৰ বহু কথাই বুজি ল'বলৈ বেছি পৰ নালাগিল ।

    প্ৰয়োগবাদী  দাৰ্শনিক সকলৰ কোৱা মতৰ দৰেই  ৰুণজুনে -  শিক্ষক  জ্ঞানৰ অসীম ভাণ্ডাৰ,  তীক্ষ্ণ  বুদ্ধিসম্পন্ন, সামৰ্থৱান  আৰু ব্যৱহাৰিক হ'ব লাগে বুলি   তাই বুজি  উঠিছিল । সেয়ে টিউতৰ সকলক বাচোতে অলপ গুৰুত্ব দিছিল ।

     সেয়ে প্ৰায়ে ৰুণে দিল্লীলৈ গৈ প্ৰয়োজনীয় টিউটৰিয়েল গাইডবুক বোৰ গোটোৱাত লাগিছিল । তাইৰ চেন্টাৰত টিউচন লওঁতে প্ৰথমে টেষ্ট লৈহে এডমিচন দিছিল । নহ'লে চেন্টাৰৰ বদনাম হয় । সেইদৰে প্ৰথম বছৰতে দশম মানৰ ছাত্ৰ সকলৰ আৰু দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ প্ৰতিজন ছাত্ৰই ভাল ৰিজাল্ট কৰিছিল ।  সেইখনে জিলাখনৰ ভাল চেন্টাৰ  বিলাকৰ দৰেই ভাল ফল দেখুৱাবলৈ ধৰিলে । ৰুণে কাৰো পৰা হাত পাতিব লগীয়া হোৱা
 নাছিল ।

     তাৰ পিছৰবাৰ দিল্লীত যাওঁতে তাইৰ ইউনিভাৰচিটিৰ বান্ধৱী পল্লৱীক লগ পালে । পাই ভালেই লাগিছিল । কিন্তু, পল্লৱীয়ে বিয়াৰ কথা তাই এবাৰো নজনালে ৰুণ ভিতৰি ভিতৰি ক্ষুণ্ণ হ'ল । তথাপিওঁ লগৰ বান্ধৱীক পাই মনতো  ভাল লাগিছিল । মিষ্টাৰৰ নামটাে শুধাত নক'লে । উত্তৰত ক'লে পাছত পাতিম দে সেইবােৰ বিয়া কেনেকৈ হ'ল । ৰুণেও ভাৱিলে হ'ব পাছত পাতিম ।  পল্লৱীয়ে কৈছিল, মােৰ ল'ৰা-ছােৱালী নাই ॥ তাই দিল্লী কলেজতে প্ৰবক্তা হিচাবে কাম কৰি আছে ॥ দুয়াে এৰা - এৰি হ'ল সেইদিনা ॥ 
( আগলৈ)

📝মীনা পামে গাম
চিপাঝাৰ, দৰং

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send