নিজে নজনাকৈয়ে



দুখন নিপুন হাত 
দুখন পুৰঠ হাত 
তথাপি দহো আঙুলিৰ 
ফাঁকেৰে সৰকি পৰে সময়

কি এই ৰহস্য 
কি এই সাঁথৰ

জীৱনে জানে কেৱল সেই কথা
সকলোৰে আৰম্ভণি 
আৰু শেষৰ কথা 

আমিহে কৌতুহলেৰে চাই ৰওঁ 
সাঁথৰ ভাঙিব নোৱাৰি
 নিজে নজনাকৈয়ে নিথৰ হও

সৰি পৰা সময়ে 
আমাক কৰে পুৰণি 
 আমাক কৰে অতীত !

📝মামণি ডেকা

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send