কথা আছিল - এন হক ( জান)

কথাবোৰ বিষ হয় 
আপোন হয় পৰ 
জীৱন মায়া বিষাদস্নাত মৰিশালিত 
উৰুলি বজায় । 

বাঁহীৰ ছেৱে ছেৱে নাচিবি তই 
ওঁঠত সুৰ তুলিবি 
মোৰ অনুৰাগৰ স্বৰলিপিত । তই ৰাধা হ'বি 
মই কানাই 
বৃন্দাবন মুখৰিত কৰি গোপিনীৰ চিত্ত চুৰাই 
মোৰ বুকুত মুখ গুঁজিবি । 

স্বপ্নৰ অগোচৰ 
আকাশৰ দৰেই সলালি মন-  
কোন নাৰীয়ে 
(সকলো নাৰী তোৰ দৰে নহয় কিজানি)
কাৰ বুকু ভাঙি কাৰ কলিজা জুৰায় 
কোনে জানে .....

ঠিক চৰাইৰ দৰেই 
যি গছৰে ঠানি পায় তাৰেই ছাঁত জিৰায় । 

প্ৰতিশ্ৰুতিবোৰ ফাঁচীকাঠত ওলোমাই দি 
জঁকাৰ সৈতে প্ৰণয় পাশত 
বুকু উজাৰি সুখী হয় প্ৰৱঞ্চনা ।

কথা আছিল 
সেউজীয়া কৰাৰ, মোৰে বুকুৰ পথাৰ 
কাতিয়া বানেওজে ধুই নিয়ে 
মোৰ পথাৰ । 

এতিয়া উইঁচিৰিঙাৰ কুৰুলিত মেটেকাৰ ফুল 
কলিজাত মাথো আক্ষেপ 
জন্ম দিয়া পৰিস্থিতিৰ 
মই দাসত্ব কৰিছো ।

✍ এন হক ( জান) 

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send