অন্তৰ্দয়-ঋকশিখা কাশ্যপ

 নীলা আকাশেৰে সৰগলৈ বাট পোনাইছিলোঁ
মেঘবোৰে বিজুলী ঘনাই মাৰিছিল
সাউদৰ পুতেকেও আনফালে নাওঁ মেলিছিল
একো এটা বিচাৰি নাপাই বাদুলি মৰা
 বাটুলিৰে মেঘবোৰ নিকাইছিলোঁ ।

তেজীমলাই লাও হৈ মাহীমাকক বিনাইছিল 
ঔ কুঁৱৰীয়ে মাকৰ পিছে পিছে বাগৰিছিল
চম্পাৱতীক মাহ-হালধিৰে নোৱাইছিল
ফুলকোঁৱৰে কাঠৰ ঘোঁৰাত উঠি আহিছিল 
সকলোবোৰ মই সৰগৰ পৰাই চাই আছিলোঁ ।

তৰাৰ বেশত মনে বিচৰাজন আহিছিল 
লক্ষ তৰাৰ মাজত তেওঁক চিনিবকে পৰা নাছিলো
অভিমান এবুকুৰে তেওঁ আঁতৰি গৈছিল 
বুকুত জুই একুৰা জ্বলিছিল বিৰহ-বেদনাৰ
বিশাল শূন্যতাত মোৰ হিয়া-বিননি উলটিছিল ।

✍️ ঋকশিখা কাশ্যপ
 নলবাৰী মহাবিদ্যালয়
নলবাৰী

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send