জোনাক-ৰুমী কলিতা দত্ত

জোন জ্বলা সেই জোনাক ৰাতি 
তিৰ্‌বিৰ্‌ তৰালীৰ স'তে নাচিছে জোনাকী 
এই পূৰ্ণিমা ৰাতি
আমোলমোলীয়া শেৱালী সুবাসত মন মতলীয়া।
 টোপটোপ নিয়ৰ কণা 
নাৰিকলৰ পাতৰ মাজেৰে ৰূপালী জোনে লুকাভাকু খেলিছে ,
চোতালত শীত নামিছে 
আঘোণীক আদৰণি জনাই কৃষকে 
ন-খোৱা পাতিলে 
বোকা-পানীৰ দুখ- যন্ত্ৰনাই যেন আনন্দত কিৰিলি পাৰি 
বিৰিয়া ভাঙিব।
জোনাক নামে চোতালে চোতালে শীতক আদৰণি জনাবলৈ 
শৰতৰ পূৰ্ণিমা ৰাতি নাচে বনমালী ।
জোনাক নামটিয়ে জীপাল কৰে মন ,তোমাৰ স'তে কবিৰ মিতিৰালি ,নাচে জিক্‌মিক্‌ জোনাকী ।
শুভ্ৰ পোহৰ পাই অপৰূপ প্ৰকৃতি ।

উভতি চাওঁ শৈশৱলৈ , নাচি নাচি দেও দি ফুৰা সেই সময় ক'তেনো হেৰাল?
 জোনাক নহয় 
যেন যৌৱনৰ জোৱাৰ!
নিৰব নিতাল জোনাক ৰাতি কত নাৰীয়ে 
নিসংগতাৰ স'তে যুঁজ দি পূৱাৰ ছবি আঁকে ।


✍️ৰুমী কলিতা দত্ত।
টিংখাং, কেনুগুৰি ।

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send