সুখবোৰ মৰিচীকা হয়~অণুগল্প-ৰুমী কলিতা দত্ত

ৰাতি বাৰ বাজিল তথাপি মোৰ টোপনি অহা নাই জয়া , গুৱাহাটীলৈ যোৱা সেই কষ্টদায়ক যাত্ৰাৰ আকৌ যোৱাৰ হেঁপাহকণ হৰিলে জানা । যাবৰ সময়ত যে কিমান আনন্দ লাগিছিল অৱশ্যে অলপ ভয়ো নোখোৱা নহয় -মানুহজনক লগত লৈ যাম হয় পিছে কোনোবাই ধেমালিতে যদি মোক কিবা কয় তেওঁ জানোঁ সহজভাৱে ল'ব ।পৰীয়ে জয়াক কৈ গ'ল ।
 পিছে সেয়ে হ'ল বোলে" যতে বাঘৰ ভয় তাতে ৰাতিও হয়" । সময় বাগৰিল - বহু আন্দৰ মুহুৰ্ত পাৰ হৈ গ'ল , জীৱনৰ এটি সপোন মোৰ বাস্তৱত পৰিনত হ'ল পৰীৰ তাই আজি বৰ সুখী । পৰীয়ে কৈ গ'ল- - -
 
কিমান বাধা থকা স্তত্বেও মই আজি এখন নিজে লিখা পুথি হাতত তুলি ল"লো ইয়াতকৈ আনন্দ আৰুনো কি হ'ব পাৰে মোৰ বাবে ।
এইবোৰকে ভাবি আছোঁ জানা !
পিছদিনা  পৰীয়ে আবলি মানুহজনক ওলাই যোৱা দেখিছিল সেয়ে অলপ ভয় খাই আছিল কিজানিবা মানুহজনে গুৱাহাটিলৈ যোৱা কথাক লৈ কিবা দুখ খোছৰে ।সন্ধিয়া নামি আন্ধাৰ হ'ল পৰী দৈনন্দিন কামবিলাক কৰিয়ে আছে । তেনেতে স্বামীয়ে মদৰ ৰাগীত মাতাল হৈ সোমাই আহিল ।ভালদৰে ভৰি-হাত নোধোৱাকৈ ভাত বিছাৰিলে ।তাই ঠাণ্ডা ভাতকে গৰম কৰি মাছৰ সৈত বাহি দিলে । 
মানুহজনৰ মুখলৈ চাই দেখিলে তেওঁ বলকিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে যিমানে খাইছে সিমানে খং উঠিছে আৰু পৰীক গুৱাহাটীলৈ যোৱাৰ বাবে কটু বাক্য শুনাইছে । তাই মাত মতা নাই তথাপি সি দোষ খুছৰি গৈ আছে ।
ভাত খাই শেষ কৰি তাইলৈ চোছা ল'লে চুলিত ধৰি বগৰাই দিলে , চেণ্ডেল পাতে মাৰিছে । তাই তাক শুৱাই থবলৈ টানি নিছে। নাই, একো নামানে অৱশেষত  তাই লিখা কিতাপখনৰ ওপৰত চকূ পৰিল আৰু লগে লগে জুইত জাপি ছাই-লৈ  পৰিবৰ্তন কৰালে । তাইৰ হৃদয়খনে উচুপি উঠিল অজানিতে-অলক্ষিতে , মনে মনে ক'লে কোনোবাই প্ৰেমৰ বাবে হৃদয়ত তাজমহল সাজে আন কোনোবাই পত্নীৰ দেহটোক নহলেও মনটোক  চেপি চেপি হত্যা কৰে । 

পৰীয়ে চকুপানী মচি মচি আকৌ জয়াৰ বিচনাৰ কাষ পালেগৈ , জয়াও নিমাতে ৰ'ল।

🖊️ৰুমী কলিতা দত্ত

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send