কলম~কবিতা-পূৰৱী তালুকদাৰ


কিবা এক দুৰ্বাৰ আকৰ্ষণত
পুনৰ তোক হাতত তুলি লৈছিলোঁ ।
হৃদয় ভৰি থকা কথাৰে
শব্দৰ মালিতা গাঁঠিছিলোঁ ।
সিদিনা তোৰ বুকুখন ৰঙেৰে
জীপাল হৈ আছিল ।
সময় বৰ নিষ্ঠুৰ 
বোঁৱতী নদীৰ দৰে মাথোঁ যায় বৈ
জট্ লগা শব্দবোৰে বৰকৈ আমনি কৰে ।

মোৰ অৰ্থহীন শব্দবোৰক ভেঙুচালি কৰি
কলমটোৱে যেন ক'ব খোজে...
"অযোগ‍্য ত‌ই"
আত্মাহংকাৰত ডুবি থকা শব্দবোৰে নিৰুপায় হৈ ৰূপ লয় অশ্ৰুৰ।

নিজৰ লগতে কথা পাতোঁ
এৰা !  
অযোগ‍্য ম‌ই।

   ✍পূৰৱী তালুকদাৰ।

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send