প্ৰেম বনাম অভিনয়~অণুগল্প-ৰুমী দত্ত কলিতা

স্নিগ্ধ জোনাকৰ মায়াসনা আলোকে নীলাক্ষীৰ মন মতলীয়া কৰি তোলে... তাই মনে মনে ভাবি আছে মাথো সেই হেৰাই যোৱা আবেলিটিৰ কথা।
নীলাকাশৰ তলত বহিলে তাই বৰ অকলশৰীয়া অনুভৱ কৰে । তাইটো এনে বহু সন্ধিয়া বন্তিগছি জ্বলাই বাহিৰলৈ আহি বহু সময় পলাশৰ সতে কথা পাতে ।
সিয়েইতো তাইক কৈছিল... পলাশে-মদাৰে আবিৰ সানিলে বেথা আঁতৰিব হৃদয়ৰ পৰা ।

সিয়েইতো কৈছিল- তোমাক মই জীয়াই ৰাখিম মোৰ উকা কাগজৰ মায়াবী পৃষ্ঠাবোৰত সযতনে. ..
আৰু কৈছিল- তুমি কেতিয়াও আজিৰ পৰা অকলশৰীয়া অনুভৱ কৰিব নালাগে।
তাই ভাবি থাকোতেই কেতিয়ানো জোনটি ডাৱৰে ঢাকি পেলালে গমকে নাপালে ...
              তাই খন্তেক মৌন হৈ আকৌ ভাবিবলৈ ল'লে- সেই পলাশ আজি ক'ত হেৰাল ? 
তাই নিজকে সুধিলে - সেইয়াই সঁচা প্ৰেম আছিল নে ... নে তেওঁ নাট্যকাৰৰ দৰে নাটক ৰচিলে ?

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send