তুমি নথকা পৰত-হুমায়ুন কবীৰ

তুমি নথকা পৰত,
জীৱনৰ ৰঙবোৰ-
সৌৱা;
অস্তাচলত বিলীন হোৱাৰ দৰেই ।

সৰু সৰু অভিমানবোৰে,
অগীয়া-বগীয়া হৈ-
তোমাৰ অভাৱ সোঁৱৰায় ।

অজানিতে কৰা ভুলবোৰ লৈ,
অচিৰাৎ অচিলাৰে-
মই উৰা মাৰো
তোমাৰ কাষলৈ ;
ক্ষমা-প্ৰাৰ্থনাত,
মাজনিশাও মই বৰ ব্যাকুল ।

তুমি নথকা পৰত,
কল্লোলিত হয় মোৰ ভাবৰ সাগৰখনি ।
মনৰ কঁহুৱাডৰাত ,
নাই যেন কোনো শুকুলা ।
কাজলী মেঘবোৰে,
মোক গোমা কৰিলেহি ।

চলিহাই ধৰা চকু লৈ,
মই চলাথ কৰিছো-
অকণমান অৱশেষ বিচাৰি -
তোমাৰ মৰমৰ ।

নিভঁজুৱা আৱেগৰ,
চেঁচা বতাহজাকত-
মই বৰ উদাসীন হৈ পৰো ।
উথলি অহা বিষাদৰ সোঁতত,
চকলা-চকলে সৰিল-
মোৰ হিয়াৰ চপৰা ।

হয়;
বনভোজথলীত তুমি নাই ,
শ্যামল হাবিডৰাত থমকি ৰয়-
মোৰ চঞ্চলতা ।
কল্পনাপ্ৰৱণ মোৰ দুচকুত ভাঁহে-
এখনি ক'লা পাহাৰ -
আৰু-
টিংটিঙীয়া ৰ'দত শুকোৱা মোৰ দেহা ।

তুমি নথকা পৰত,
অৰ্থহীন হয় মোৰ অনুভৱৰ জোনাক ।

✍️হুমায়ুন কবীৰ


Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send