যোৱা নিশা আহিছিল এজাক বৰষুণ~কবিতা~মফিজুল হক ভূঞা

যোৱা নিশা আহিছিল এজাক বৰষুণ
বৰ ডাঙৰ বৰষুণ নহয়, কিনকিনিয়া বৰষুণ
বৰষুণৰ টোপালবোৰ
আমাৰ জুপুৰি পঁজাটোত পৰি
সৃষ্টি কৰিছিল এটি সুৰ ।

তেতিয়াই হাতত লৈছিলোঁ
মোৰ মৰমৰ গীতাৰখন
বৰষুণে গান গাইছিল
মই সেই গানৰ সুৰে-সুৰে
গীতাৰৰ তাঁৰত হাত বোলাইছিলোঁ ।
হঠাৎ বৰষুণৰ সুৰ স্তব্ধ হৈছিল
মোৰ আঙুলি ৰৈ গৈছিল ।
গীতাৰখন থৈ
দুৱাৰ মেলিছিলোঁ
ৰঙা সূৰুজ টোৱে আহি
পদূলিত ৰৈ আছেহি ।
সূৰুযমুখী জোপাইয়ো পাহিবোৰ মেলিব ধৰিছে ।

নিয়ৰৰ মুকুতাবোৰ জিলিকি উঠিছে
সূৰুযৰ পোহৰ পৰি ।
ৰঙা নীলা হালধীয়া সেউজীয়া নানান ৰূপ লৈছে
নিয়ৰৰ  সেই মুকুতাবোৰে ।

যোৱাকালি অহা বৰষুণজাক সপোন আছিল নে !
বাস্তৱ আছিল
মই ধৰিবই নোৱাৰিলোঁ ।

✍️মফিজুল হক ভূঞা

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send