ডাঙৰ মানুহ-সৰু মানুহ - ৰীতা গোৱালা

ধনীৰামে ঘৈণীয়েকে নেদেখাকৈ মনে মনে গৈ চাউলৰ টেমাটো জুমি চালে । নাই, খুদকণ এটাও নাই দেখোন !  কি কৰা যায় এতিয়া ?  হাতত দাখন লৈ সি ধুমুহাৰ গতিৰে টাউনলৈ কাম বিচাৰি গুচি গ'ল ।
        এবেলাৰ বাবে কোনো কাম নিদিয়ে ।  বহু অনুনয়-বিনয় কৰাৰ পিছত ধনীৰামে এঘৰত কাম পালে । হাজিৰাটো লৈ সি দৌৰি গৈ দোকান পালেগৈ । দুই কেজি চাউল, আধা কেজি আলু লৈ  খৰখোজেৰে ঘৰলৈ বুলি ৰাওনা হ'ল । এমা- ডিমাকৈ থকা তিনিটি সন্তানৰ মুখত হাঁহি বিৰিঙি উঠা যেন লাগিল ধনীৰামৰ । হঠাৎ পিঠিত পূৰ্ণহতীয়া কোব এটা পৰিল । মূৰি দাঙি দেখিলে কেইবাজনো পুলিচে তাক ঘেৰি কোবাবলৈ  লাঠি দাঙিছে ।  এজন পুলিচে ক'লে -- " ঐ কুকুৰ । নতুন SOP  খন পঢ়া নাই ? তঁহতৰ দৰে সৰু সৰু মানুহবোৰৰ বাবেই   চাৰিওফালে কৰ'না মহামাৰীটো বিয়পি পৰিছে ।" এজনে তাৰ হাতৰ পলিথিনটো জোৰেৰে টানি দিলে । পলিথিনটো ফাটি গোটেই ৰাস্তাতে  চাউল আৰু আলুখিনি সিঁচৰিত হৈ পৰিল । ধনীৰামে পগলাৰ দৰে সেইখিনি বুটলিবলৈ চেষ্টা কৰিলে । ঠিক সেই সময়তে দামী গাড়ী এখন সেইবিলাকৰ ওপৰেৰে পাৰ হৈ গ'ল । এজন পুলিচে গাড়ীখন ৰখালে । গ্লাচখন নমাই গাড়ীৰ ভিতৰৰ পৰা মানুহজনে পুলিচজনক মিচিকিয়া হাঁহিৰে ক'লে --  "  ছাৰ ,  একেবাৰে এৰাব নোৱাৰা কামৰ বাবেহে পলম হ'ল ।"  পুলিচজনে হাঁহি হাঁহি ক'লে--" হ'ব হ'ব । সোনকালে যাওকগৈ ।"  বাই ... বুলি কয়   মানুহজনে গাড়ীখন  চলাই গুচি গ'ল ।  ধনীৰামে অশ্ৰুসিক্ত নয়নেৰে সকলো দৃশ্য চাই আছিল । এইবোৰ দেখি তাৰ বুকুখন চিৰাচিৰকৈ ফাটি গ'ল ।  সি বুকুৰ বিষ সহ্য কৰিব নোৱাৰি ধুপুচকৈ মাটিতে  বহি পৰিল । লগে লগে পুলিচ এজনে আহি  সোনকালে যা বুলি ৰাজহাড়ডালতে আৰু এটা কোব  মাৰিলে । সি কোনো মতে থিয় হৈ থৰক- বৰককৈ ঘৰমুৱা খোজ দি ভাৱিলে -- " বাহ:  ৰে দুনীয়া !  ধনীয়ে কৰিলে লীলা আৰু দুখীয়াই কৰিলে ধৰি- বান্ধি কিলা । "   সি   কোনোমতে বাঁহৰ জপনাটো খুলি ঘৰলৈ সোমাই আহিলে ।  বাৰাণ্ডাৰ খুটা এটাতে আঁউজী বহি মুখেৰে বিৰবিৰাই থাকিল --"  ডাঙৰ মানুহ- সৰু মানুহ , ডাঙৰ মানুহ- সৰু মানুহ ..."


✍️ৰীতা গোৱালা

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send