তোমালৈ মনত পৰিল সাগৰিকা-বিনিতা গোস্বামী

সাগৰিকা,
নৈৰ পাৰৰ খিৰিকীখন খুলি দিলোঁ ,
নৈখনে গুণ গুনালে খিৰিকিখন মই মেলি দিওঁ।
বহুদিন হ'ল আর্চিত নিজৰ মুখখন চোৱা,
সিদিনা হঠাৎ স্মৃতিবোৰে ধৰা দিছিল আর্চিখনত।                                      
থকা‌‍‍‍ সৰকা হাতখন আগবঢ়াই দিছিলোঁ ,
কল্পিত অতীতবোৰক সাৱটি ধৰিবলৈ।
পিছে , মনত পৰিল কবিতাটো যে আধৰুৱা হৈয়ে থাকিল ।


সেয়ে আজি লিখিব ওলাইছোঁ...
কি লিখিম ভাবিকে পোৱা নাই ।
পাতনিতে দেখোন কিবা আউল লাগি গ'ল ,
এৰা , লিখাৰ মানসিকতাই নোহোৱা হ'ল ।


সাগৰিকা , 
কথা এটা কওঁ
ভাষাবোৰ হেৰাই যাওঁতে কেতিয়াবা তোমাৰ ভৰিৰ তলৰ মাটি খহি পৰিছিল নে ?
তেতিয়া , শুনিছিলা নে ? কাৰোবাৰ আপ্লুত হৃদয়ৰ প্ৰতিধ্বনি?

তুমি সৃষ্টিত সুৰ হ'লা ,
এয়া গাবলৈ বিচাৰিছো 'তোমাৰ গান'।
পিছে , নৈখন গুণগুনালে গৰখীয়া ল'ৰা জাকে, কিৰিলি পাৰি মুখে মুখে গান জুৰে।
মই সিহঁতৰ ভাঁহি অহা সুৰবোৰ শুনি থমকি ৰ‌ওঁ,
ভাবি চাওঁ , গানবোৰ এতিয়া অকল মোৰেই হৈ থকানাই ।

সাগৰিকা ,
তুমি হয়তো বুজিছা, বুকুখনত দুখবোৰ ভৰি ৰ'লে,
হৃদয়ত উদ্ভাসিত হয় প্ৰাচীৰবোৰ ।
তথাপিতো হেঁপাহৰ ঘৰখন সজাব বিচাৰিছোঁ ।

সাগৰিকা ,
তুমি সুধিছিলা মোৰ খৱৰ কেনেকুৱা ? 
এৰা, নেদেখাজনৰ কৃপাত এতিয়া ভালেই
আছো,
কেৱল ক'বলৈহে পাহৰিছোঁ কলিজাত ওলোমাই ৰখা জীয়া মৰমবোৰ হেৰুৱা দিনতে শুকাই গ'ল ।

সাগৰিকা , 
পৃথিৱীৰ বুকুলৈ এতিয়া সন্ধিয়া নামিব ধৰিছে ,
মাছমৰীয়া জাকৰ ভটিয়ালী সুৰত ঘৰমুৱা হোৱা বগলীজাকে বুকুত সপোনলৈ আকাশত উৰি ফুৰিছে।

বাৰু সাগৰিকা বহু সময় হ'ল ,
পাৰিলে গোটেই নিশা তোমাৰ স্মৃতিতে
কবিতাটো লিখি উলিয়াম।
 
সাগৰিকা,
আজিলৈ সামৰিছোঁ।
ইতিত
তোমাৰ "প্ৰেম"।
 
✍️বিনিতা গোস্বামী

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send