অপ্ৰাপ্তি-বিমল কুমাৰ দাস

এদিন মইও পৰিছিলোঁ
আনে নজনাকৈ তোমাৰ প্ৰেমত,
যেতিয়া উঠিছিল প্ৰেমৰ জোৱাৰ মোৰ হৃদয় সাগৰত।
সপোনৰ কোলাত
চেঁচা বতাহ হৈ চুইছিলোঁ তোমাক,
দিছিলো মৰমৰ ঘাটত 
বহু আশাৰ পানচৈ মেলি।

কিন্তু! নিজেই দিশহাৰা হলোঁ
মাজ সাগৰৰ প্ৰৱাল সোঁতত,
যেন জীৱন মৰুভূমিত মৰীচিকা খেদি।
সেই ৰাতি সুৱাস বিলাই
পুৱালৈ সৰি পৰা তুমি
এপাহি শুকুলা শেৱালী।।

Post a Comment

Previous Post Next Post