স্পন্দনৰ ভাজে ভাজে-অনন্ত কুমাৰ ভূঞা

সপোন যেন লগা সময় এৰি 
তুমি হেৰাই গ'লা---গম নাপালোঁ‌ 
তুমি আঁ‌তৰি যোৱাৰ কথা 
কোনেও নজনালে মোক।

কল্পনাত বিচৰাখিনি
বাস্তৱত পালানে নাই নাজানিলোঁ‌ 
জীৱন জুখিবলৈ কি বাকী থাকিল
সেই কথা নজনালা তুমি  ?

নাজানিলোঁ‌ প্ৰণয় প্ৰেমিকা কোন, 
জানিব বিচৰা নাছিলোঁ‌
ক'ব লগা কথা খিনি অনুভৱতে থাকিল 
তোমাক একোকে নক'লোঁ‌ ।

পৰেনে মনত তোমাৰ
ল'ৰালিৰ ধেমালিৰ কথাবোৰ 
শৈশৱৰ নিলাজি বনৰ দৰে মনবোৰ
আজিও একেদৰে আছেনে সেই মন ?

লৰালিৰ সোণোৱালী দিন 
কেতিয়াবাই আঁ‌তৰি গ'ল কাষৰ পৰা
তুমি গাভৰু হোৱাৰ কথা  
গম পোৱা নাছিলোঁ‌ মই ।

জীৱন কিমান নিৰস আজিহে বুজিলোঁ‌
তুমি কেতিয়া আঁ‌তৰি গ'লা 
সেই সময় একেবাৰে গম নাপালোঁ‌ 
হিচাপ নকৰিলোঁ‌ মই ।

শৈশৱলৈ ৰিণি ৰিণি পৰিছে মনত
সেই বাবে বিচাৰিছোঁ‌ তোমাক,
আকুলতাৰ মাজত 
এদিন নিশ্চয় লগ পাম জীৱনৰ বাটত।

✍️অনন্ত কুমাৰ ভূঞা 

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send