সপোন-মনশ্ৰী হাজৰিকা

আপোনাৰ পৰা মোলৈ বগুৱা বাই আহিছিল
সেই একেটি নিশা―
যি নিশাই আমাৰ বুকুত ফুলাইছিল এটি সপোন!
গাঁঠি মাৰি থোৱা মোৰ চাদৰৰ আঁচলত
সি ক্ৰমান্বয়ে ডাঙৰ হৈ আহিছিল,
তুলি লৈ দুহাতৰ আঁজলিত
চাই চাই আত্মহাৰা হৈছিলোঁ তাক―
আপুনি জোন হৈ জ্বলাৰ দিনা
ম‌ই তৰা হোৱাৰ কথা তাক কৈছিলোঁ,
আপুনি বৰষা হৈ সৰাৰ দিনা
ম‌ই নৈ হৈ বোৱাৰ কথা তাক কৈছিলোঁ―
একান্ত মনে শুনি ৰোৱা তাৰ
দুচকুত জ্বলিছিল এমুঠি জোনাক―!

মেটমৰা বুকুৰ আপাহত
কঢ়িয়াই লৈ ফুৰা আকাশৰ সেই চিনা-অচিনা সাধুটোত সূৰ্য্যমুখী হৈ ফুলাৰ আঁৰৰ বেথাবোৰেৰে
ৰ'দে ভৰপক দিয়া দুপৰীয়াবোৰ সৰি পৰিছিল
আমাৰ আদৰুৱা বুকুৰ সাঁচতীয়া হুমুনিয়াহবোৰত―
বকুলতলৰ ববচাত সোণপৰুৱাৰ লানি,
মোক তোল মোক তোল কৰি ৰোৱা
সুবাসজাকত উশাহ হেৰোৱা দিন ধৰি 
মোৰ সত্বাত বিয়পিছিল সেই সপোনটোৰ
তেজাল আঁচোৰ―!
তাক লৈ বাগৰিছিল দিন,নিশা
ফেঁহুজালি পুৱা―!

 দুচকুত ফুলা সুৰ এটি দুওঁঠেৰে বাগৰি
বৈ পৰা সন্ধ্যা এটিৰ ভাঁজত,
বুকুৰ এচুকত এটি নিৰ্মল প্ৰাৰ্থনা হৈ 
নিগৰিছিল এচাটি অন্তহীন কামনা
আপোনাৰ পৰা মোলৈ!

কলিজাৰ দাপোণত ফুলিছিল 
এপাহি প্ৰেমৰ ফুল―
আলফুলীয়া!

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send