শূণ্যতে ওলমি থাকোঁ-বিভা দত্ত

           পদূলি মুখতে 
           ওলমি থাকে
           হেঁপাহৰ জীপাল 
           আশা বোৰ 
           এই মাতাল আৱেষ্টনীত
           ভাবনাৰ আকাশ খনো
           নিশকতীয়া হৈ আহে ।
           মই হাঁহো
           কান্দো
           জী থাকোঁ
           মই মৰি থাকোঁ
           নাই ! নাই !
           কোনো তফাৎ নাই ।
           মই ওলমি থাকোঁ ;
           শূণ্য সাঁকোত
           স্মৃতিৰ শিপাক   
           সুঁৱৰি সাবটি । 
           কেতিয়া শেষ হ'ব 
           দেওলগা সময়ৰ 
           অবিৰত গতি ??

       

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send