পকনীয়া-শুভাংকৰ ভূঞা

মানচেলেংকা লেহুকাকৈ হ'লেও বান্ধি পেলাচোন আমাক,
অস্তিত্ব বিছাৰি গোটোৱা ভাগৰ বৰ উমাল,
খোজ পেলাবলৈ বিচৰা মাটি বৰ দুৰ্লভ।

ৰ'দ খেদা উচিত নহয়,
কিন্তু মই মাতিব পাৰোঁ ডাৱৰক,
এন্ধাৰক সাৰথি কৰি সিহঁতিও এঘড়ী যুঁজক।
মই তেজীমলাৰ মাকক বিচাৰি যাম।

শেষৰাতি খহি পৰে কোন?
একাদশীৰ জোন নে শেৱালীৰ ফুল!
খেপিয়াবলৈ হাতখনেই অকামিলা চোন!
বৰলুইত উভতি বওক।

Post a Comment

Previous Post Next Post