নক'বলগীয়া কথাবোৰৰ মুখামুখি হৈছোঁ নেকি-নিহাল গগৈ

সিদিনা মই পোনে পোনে 
বেতনী বাৰীখনত সোমালোঁ।
তাৰে দুডাল বেত কাটি, মিহি কৰি
ৰ'দ শুকুৱাই স্কুললৈ বুলি ৰাওনা হ'লোঁ।

ব্যাকৰণৰ ক্লাছ, কালৰ চৰ্চা
"মই জ্ঞানী মানুহ হ'ম।" ---কোনটো কালৰ বাক্য ক'ব নোৱাৰাত
বৰ্তমান কালত নিজে কাটি নিয়া বেতেৰে 
হাতত দুচাত্ খালোঁ।

হাতৰ বিষ্ বাঢ়িল,
কালৰ বিসংগতি ভাগিল,
নাজানিলোঁ কিয় মা দেউতাই অভিযোগ নকৰাকৈ
মৰমেৰেহে বুজাইছিল, "চেকনীৰ আগত বিদ্যা বুলি"?

এতিয়া মই সেই ভৱিষ্যতত আছোঁ 
য'ত সংস্কাৰৰ ঘাঁইখুটাত যেন উঁই লাগিছে
অনৈতিকতাই জ্ঞানৰ পৰিসীমা ঠেলি ঠেলি উধানত তুলিছে!
মৰমৰ অতিশয্যত গুৰুজন নিমাত...!!
যেন এতিয়া কেৱল চৌপাশে কাউৰীজাকে বৰকৈ ৰমলীয়াই থাকে!!!!

✍নিহাল গগৈ

Post a Comment

Previous Post Next Post