আঘোণ এক স্মৃতিৰ সঁফুৰা-সংগীতা মাইনা ডেকা

বৈ থকা সময়বোৰত সন্নিৱিষ্ট
সৌ মায়াময় ধ্বনিবোৰ...!

যিয়ে ৰিঙিয়াই মাতিছে 
জীৱনক উদ্দেশ্যি
শুকান সৰাপাতৰ সেই পুৰণি চহৰখনে । 
তল সৰা পত্ৰবোৰৰ কোঁহে কোঁহে
এখন নিনাদিত ছবি...
যাৰ শ্ৰোতা কেৱল
নিমাত, নি:শব্দ এই অকলশৰীয়া পলবোৰ ।

সোঁৱৰণিৰ পৃষ্ঠাবোৰে আঙুলিয়াইছে যে...!
চিত্ৰখনৰ তুলিকাত আছে অংকিত
আঘোণৰ মিঠা মিঠা, সুবাসিত মুহূৰ্তবোৰ । 
খেতি পথাৰত আঃ....কি যে সুশোভিত, 
পকা-পকা ধানৰ সোণালী চাদৰখন । 
আঘোণীয় মাহ
তাতেই আকৌ ধান চপোৱাৰ সময়...! 
আঘোণ মাহৰ পূৰ্ণিমাৰ ৰাতি
আৰু... 
আনন্দ উল্লাসৰ "মহোহো" উৎসৱ....!

মনৰ কোঠালিত সদায় সজীৱ 
শীতলতাৰ আৱৰণেৰে,
কুঁৱলী ৰাণীৰ শ্বেত আঁচলখন । 
যিয়ে মন প্ৰাণ কৰে পুলকিত...

আঘোণ মাহ "লক্ষ্মীৰ মাহ"
কৰে মন আলোকিত, 
লখিমী অনা
লখিমী আদৰা
ন -খোৱা উৎসৱে ।

আঘোণ দেখোঁ, এক পৱিত্ৰ মাহ
দুটি জীৱন এক হোৱাৰ । 
আঘোণৰ কোলাতেই চোন...! 
সেন্দূৰীয়া, নিৰ্মল, নিভাঁজ, পৱিত্ৰ বান্ধোনে
গঁজালি মেলে
অন্তিম মুহূৰ্তলৈকে দুটি সত্তাই সংগী হ'বলৈ ।

আঘোণ যেন, নহয় এক মাহ
ই, ই মৌ সনা স্মৃতিৰ সঁফুৰা ।
যান্ত্ৰিকতাৰ বননিত যদিও জীৱনবোৰ আজি ৰুদ্ধ
কলমৰ বাহু পিছে বন্দিত
আঘোণৰ বন্দনাৰে...

✍️ সংগীতা মাইনা ডেকা ,ৰঙিয়া

Post a Comment

Previous Post Next Post