স্বৰ্ণাভ উদ্যান-অৰ্পনা শ‌ইকীয়া দাস


এবাৰেই দেখিছিলো তেওঁক 
বহুবাৰ দেখাৰ দৰে ,
দুচকুত অনন্ত বিশালতা ...

বকুল কোমল ওঁঠজুৰিত 
শীতৰ নিঁয়ৰৰ দৰে বিৰিঙিছিল    
বিন্দু বিন্দু মহাসাগৰীয় ঢৌ 
মেঘবৰণ আকাশখনে 
কি বাৰু কৰিছিল তেতিয়া ... ! 
ভৰ বাৰিষাৰ নৃত্যৰত নদীখনৰ দৰে  
চঞ্চল হৈ উঠিছিল ... 

অকপটে হৃদয়খন পাতি দিছিল 
সৰল গছৰ লিহিৰিপতীয়া 
সেউজ লানিৰ উশাহত ...  

অন্তৰদৃষ্টিৰ খোপনিৰে 
শামুকীয়া খোজত খোজ থৈ  
চিত্ৰায়িত কৰিছিল  
মাটি আৰু মানুহৰ  
স্বৰ্ণাভ উদ্যান ...

এবাৰেই দেখিছিলো তেওঁক 
বহুবাৰ দেখাৰ দৰে ...  

স্বদেশ স্বকাল 
শব্দ লয়ৰ সুবাস , 
আত্মজ কবি তেওঁ 
শ‌ইচ-সোণোৱালী ভৱিষ্যৎ ।  
              
✍️অৰ্পনা শ‌ইকীয়া দাস ।
বৰগাং , বিশ্বনাথ ।

Post a Comment

Previous Post Next Post