জীৱন্ত সাঁথৰ


হাৱাখানাৰ সুৰুঙাইদি সুখে ভুমুকি মাৰোঁতেই দুখে দুৱাৰদলিত উপস্থিত হৈ ৰিঙিয়াই মাতিছে , 
সুখবোৰ যেন খন্তেকীয়া নিছাৰ দৰে । 

সুখবোৰ যেন সীমাবদ্ধ হৈ পৰে 
সেই বিলাসী বেঙুনীয়া ৰঙৰ মদিৰাত ।
মনবোৰ যেন স্থবিৰ হ'বলৈ শিকিছে
আন্ধাৰে চৌপাশখন যেন গ্ৰাস কৰি পেলাইছে ।

মায়ানগৰীৰ পদপথত বসতি কৰা শিশুটিৰ ভৱিষ্যতো আন্ধাৰ , স্ত্ৰীৰ বাবে অকলশৰীয়া নিজান ৰাস্তাটোও যেন আন্ধাৰ । 

ঋতুয়ে কঢ়িয়াই অনা প্ৰকৃতিৰ সংহাৰ স্বৰূপ বানেও যেন , নুমুৱাই পেলাইছে শত কৃষকৰ জীৱনৰ পোহৰ বিলোৱা চাকিগছি ।
                                          
সুখ আৰু পোহৰৰ এইয়াই নেকি শক্তি ?
আমি হ'ব নোৱাৰোনে , অন্ধকাৰ আৰু 
বিষাদ দূৰ কৰাৰ এক জীৱন্ত সাঁথৰ ? 


✍️পৰিস্মিতা নাথ

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send