আছো আশা লৈ

মোৰ বসতিস্থল
এখন ৰুগ্ন চহৰ যদিও
অহৰহ বুকুত বৈছিল স্বৰ্ণিল স্বপ্ন- প্ৰৱাহ, 
পিছে মাতাল দিনৰ সুহুৰিৰ শব্দত 
ভাগে হৃদয়ৰ সোণালী সপোন
দেহৰ শিৰাই শিৰাই বয়
উত্তাল নদীৰ সোঁত,
হৃদয়ত এখন তয়াময়া যুদ্ধৰ বিভীষিকা । 
ভাবিছিলো‌ঁ হৃদয়বোৰ সেউজীয়া হ'ব 
দিক্‌চৌ বনৰ বনকৰা সময় বুটলি 
আটায়ে গাব ৰূপান্তৰৰ গান ।
সম্প্ৰতি হৃদয়ৰ পৰা হৃদয়লৈ দূৰত্ব বাঢ়িল 
হৃদয়ৰ নিঃস্বতাত নিথৰ বৰ্তমান ।
আছোঁ আশা লৈ—
জীৱন হ'ব ছন্দগান, 
আহিব ঘূৰি ৰঙৰ দিন
সূৰ্যস্নাত পৃথিৱীত আকৌ জীৱনে তিৰবিৰাব
জীৱন-জীৱন বৰ অনুপম ধ্বনিৰে 
প্ৰাণৰ ঐশ্বৰ্য আলোকিত হ'ব
হৃদয়ে হৃদয়ে ।

🖋️ দীপিকা দাস সৰকাৰ

Comments

সংৰক্ষণাগাৰ

আমাৰ সন্মানীয় লেখিকা সকল

যোগাযোগ

Send