দুটি কবিতা-জ্যোতিশিখা দত্ত

১) আঘোণ

একোলা দুকোলাকৈ বাঢ়ি অহা
সপোনবোৰে যেতিয়া ডাঙৰীৰ ভাৰ বঢ়াই

জোনহেন মুখবোৰে 
সন্তোষৰ কঠিয়া পাৰে l


২)  পাৰ্থক্য

ট ট কৈ জ্বলি থকা
বেলিটোৱে জানো
হৃদয়লৈ নামি আহি
বুকুৰ আগ চোতাল পোহৰাব পাৰে?

যেনেকৈ আউসীৰ আন্ধাৰেও
পূৰ্ণিমাহেন মুখবোৰ 
ঢাকি ৰাখিব নোৱাৰে l

Post a Comment

Previous Post Next Post