মা~ অণুগল্প- মেহেনাজ সৰকাৰ

       — বোপা ঔষধ খালিনে ? 
       — খালো মা । 
       — এতিয়া শৰীৰটো কেনেকুৱা লাগিছে বোপা ? আৰু শুন বেছি শুই নাথাকিবি অলপ বহি থাক ।
       — এতিয়া অলপ ভাল লাগিছে মা কিন্তু খোৱাৰ অলপো ইচ্ছা নাই ।
       — জোৰ কৰি হ’লেও অলপ খাব লাগিব। যদি ভাত নোখোৱা তেন্তে চাহ কৰি আনি দিওঁ ।
      — না মা এতিয়া মই একো নাখাওঁ। 
       — ৰ’বা তেন্তে মই এটা কেক আনি আছো । 
       – মা ... 
       ৰথীনে আজি চাৰিদিন ধৰি বেমাৰত পৰি আছে । এতিয়া ৰথীনৰ পৃথিৱী বুলিলে অকল মা । ঔষধ খালে নে নাই , ভাত খাব নে চাহ কৰি দিব ইত্যাদি সকলো দায়িত্ব এতিয়া অকল মাৰ । মা অবিহনে ৰথীন বৰ অসহায়, মৃত্যুৰ দাৰস্ত। অথচ ৰথীন যেতিয়া সুস্থ আছিল তেতিয়া এই মাৰ কোনো কথাই শুনা নাছিল। মাকে সোঁফালে যাবলৈ ক’লে সি বাওঁফালে গৈছিল । কথাবোৰ ভাবি থাকোতে তাৰ চকুলো বাগৰি আহিল। চকুৰ পতাত টোপনি নেদেখি ৰথীনে ইচাট-বিচাট কৰিব ধৰিলে । ঠিক তেতিয়াই তেওঁ আকৌ শুনিবলৈ পালে মাকৰ মাত — 
       — বোপা টোপনি নাহে ? ৰ’বা মই গৈ আছোঁ মূৰত হাত বোলাই দিবলৈ ...

✍️মেহেনাজ সৰকাৰ 
                
                 

Post a Comment

Previous Post Next Post