বৰষুণ-পিংকী বৰা

সৌ সিদিনাখন মাজনিশা
আকাশ ভাঙি নামি আহিছিল
এজাক ৰিমজিম বৰষুণ ,
মাজে মাজে আকৌ দেহ - মন শীতল কৰি তোলা বতাহজাক।
 

সেই বৰষুণজাকৰ নিশাটোতে 
লিখিছিলোঁ তোমালৈ বুলি 
এটি সৰু  কবিতা 
বৰষুণজাক যিমানেই বাঢ়ি গৈছিল 
সিমানেও বাঢ়ি গৈছিল 
তোমালৈ বুলি লিখা কবিতাটোৰ 
এটি এটিকৈ বহু শব্দ । 

ৰিমজিম বৰষুণ জাকতেই 
ভাঁহি আহিছিল তোমাৰ প্ৰতিচ্ছবি ,
তাৰ মাজতেই যেন বিচাৰি  পাইছিলোঁ 
তোমাৰ উপস্থিতিৰ আভাস ।

মাজনিশাৰ সেই বৰষুণ জাক 
কিবা আপোন আপোন লাগি গ'ল ,
তুমি কাষত নাথাকিলেও 
সেই বৰষুণ জাকৰ মাজতেই 
বিচাৰি পালোঁ তোমাক আৰু
জীপাল বৰষুণ জাকে জগাই তোলা মোৰ মনটোক ।।

কবিৰ পৰিচয়ঃ পিংকী বৰা

Post a Comment

Previous Post Next Post