মই মধ্যবিত্তৰ সন্তান

দুদিনীয়া জীৱনত
কল্পনাৰ দুনিয়াত 
দিহিঙে-দিপাঙে,
টিঘিল-ঘিলাই ঘুৰি ফুৰিছোঁ
স্বপ্ন মধুৰ আনন্দত আত্মহাৰা হৈছোঁ।
দৰাচলতে মই,
সপোন দেখোঁ লাখ টকীয়া
কাম কৰোঁ এক টকীয়া।
আঁহৰি নাই জীৱনত
অতিবাহিত কৰোঁ সপোনত
খাবলৈ, পিন্ধিবলৈ
সময় নাপাওঁ......
কিয়নো মই যে; মধ্যবিত্তৰ সন্তান।
ইচ্ছা-আকাংক্ষাৰ আলি-দোমোজা
ভেদা-ভেদ পৰিহাৰ কৰি,
উপনীত হ'বলৈ বহু দিন আছে।
সফলতাৰ দুৱাৰ-দলি 
ক'ত নো পাম, 
জীৱনত হাতে হাত ধৰি আগবঢ়াই নিবলৈ 
ভুলবোৰ আঙুলিয়াই দিবলৈ,
সাহসৰ এখনি হাত
অপৰিপূর্ণ অৱস্থাত 
জীৱন হয় যেন; মোৰ মৰিশালি।


Post a Comment

Previous Post Next Post